“عده‌ای بر این باورند یا می‌پندارند که اختیارات یاد شد در قانون اساسی، حدود اختیارات ولی فقیه را مشخص کرده و به غیر از چارچوب قانون اساسی اختیار دیگری ندارد. اما نباید از نظر دور داشت که امور یاد شده در یازده بندِ اصل یکصد و دهم دلالت بر حصر دارد، و به این معنا است که این کارها منحصراً مربوط به رهبر است و دیگری نمی‌تواند در آنها دخالتی داشته باشد؛ اما به این معنی نیست که رهبر نمی‌تواند کار دیگری را بیرون از این یازده بند انجام دهد، که حصر از طرف این امور است نه از طرف رهبر.

بنابراین باید گفت که ولی فقیه واجد شرایط در چارچوب قانون محدود است اما نه چارچوب قانون اساسی بلکه قانون الهی، زیرا در قانون اساسی تمام اختیارات و وظایف رهبر مشخص نشده است.

اگرچه از بند هشتم این اصل «حلّ معضلات نظام که از طریق عادی غیر قابل حل است» معلوم می‌شود که به جز موارد یاد شده مصادیقی وجود دارد که گره آنها فقط با سرپنجۀ تدبیر رهبری نظام باز می‌شود.



امام خمینی (قدّس سرّه) در این باره می‌فرماید:

«این که در این قانون اساسی یک مطلبی ولو به نظر من یک قدری ناقص است و روحانیت بیشتر از این در اسلام اختیارات دارد، و آقایان برای این که خوب دیگر با این روشنفکرها مخالفت نکنند یک مقدار کوتاه آمدند، این که در قانون اساسی هست، این بعض شؤون ولایت فقیه هست نه همۀ شؤون ولایت فقیه، و از ولایت فقیه به آن طوری که اسلام قرار داده است، به آن شرایطی که اسلام قرار داده است هیچ کس ضرر نمی‌بیند.» (صحیفۀ نور، ج۶، ص۵۱۹، ۵۸/۱۰/۷)”




[ولایت فقیه در عصر غیبت، علیرضا رجالی تهرانی، انتشارات نبوغ، صص۲۱۱-۲۱۲]


موضوع: حکومت اسلامی، امامت، ولایت فقیه
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

امام علی (علیه‌السلام) فرمود:

«روزی بر فرزند آدم نمی‌گذرد، مگر اینکه به او گفته شود: ای آدمی‌زاد! من روز جدیدی هستم و بر کردار تو گواهی می‌دهم. در من نیکو سخن بگو و کار نیک انجام ده تا رستاخیز به سود تو شهادت دهم. و بدان که پس از این مرا هرگز نخواهی دید.»




حَدَّثَنا أبی رَحمه‌الله، قالَ: حَدَّثَنا علی‌بن إبراهیم عَن أبیهِ عَن ِ الحسین‌بن یزید عَن إسماعیل‌بن مُسلم السَّکونی عَن ِ الصّادق جعفر بن محمد عَن أبیه عَن آبائه علیهم‌السلام، قال:

قالَ علیٌّ علیه‌السلام: «ما مِن یَوم ٍ  یَمُـرُّ عَلَی ابنِ  آدمَ إلّا قالَ لَهُ ذلکَ الیَومُ یا ابنَ آدم أنا عَلیکَ شَهیدٌ، فَقُل فیَّ خیراً و اعمَل فیَّ خیراً أشهدُ لکَ بهِ یَومَ القیامهِ فإنّکَ لَن تَرانی بَعدَهُ أبداً.»




[الامالی، شیخ صدوق، انتشارات نسیم کوثر، ج۱، ص۱۸۶، مجلس۲۳، حدیث۲]


موضوع: بهره‌ای از کلام خدا و اولیای خدا
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

“یکی از مباحث مهم و ریشه‌ای که مورد بحث و نظر قرار دارد، مسألۀ اختیارات ولی فقیه و حاکم اسلامی است؛ لذا در اصل ِ این که رهبر جامعۀ اسلامی باید اختیارات داشته باشد، خلافی نیست؛ بلکه به تناسب این که ولایت فقیه را مطلق بدانیم یا مقیّد، حدود اختیارات ولی فقیه فرق می‌کند…


بسیاری از علما و فقهای بزرگ از جمله شیخ مفید، علامه نراقی، صاحب جواهر، امام خمینی، معتقدند همۀ آنچه که برای پیامبر و امامان معصوم (علیهم‌السلام) در شؤون حکومتی ثابت بود، برای فقهای واجد شرایط نیز ثابت است؛ یعنی فقیه می‌تواند حکومت تشکیل داده، فرمان جنگ یا صلح بدهد، مالیات بگیرد و به مصرف برساند، اجرای حدود کند و خلاصه، همۀ کارهای یک زمامدار تام‌الاختیار را می‌تواند انجام بدهد. از این نظر به عنوان «ولایت مطلقۀ فقیه» یاد می‌شود.

دلیل اجمالی این مدّعا، عموم ِ نیابت است؛ یعنی فقها به عنوان جانشینان و نمایندگان پیامبر و امام معرفی شده و با تعبیرات مختلف از قبیل: «وَرَثهُ الانبیاء»، «خلفایی»، «مِثل الانبیاء»، «اُمناءُ الرُّسل»، «بِمَنزلَه الانبیاء»، «قاضی»، «حاکم»، «کَفیل ایتام آل محمّد» و «حجت آنان بر مردم» و غیره، در روایات از آنها یاد شده است، معلوم می‌گردد که آنان در شؤون حکومتی در همۀ زمینه‌های آن نایب مناب پیامبر و امام هستند.



این مسأله، در مباحث برخی از دانشمندان و فلاسفۀ اسلامی نیز مشاهده می‌شود. به عنوان نمونه می‌توان به مجموعۀ آرای ابونصر فارابی، حکیم و فیلسوف اسلامی قرن چهارم هجری قمری اشاره کرد. وی رهبری و پیشوایی حکومت آرمانی و یا مدینۀ فاضله را متعلّق به فردی می‌داند که واجد صفاتی همچون: حکمت، علم به شرایع و سنّت و عترت، قدرت استنباط، فراست و تدبیر، بلاغت و قدرت ارشاد و شجاعت و سلامت جسمی باشد. به نظر این متفکر اسلامی، اختیارات وسیع و مطلق رهبر اسلامی، در گرو ِ احراز  شرایط مزبور است.


ابن رشد نیز یکی دیگر از اندیشمندان و فلاسفۀ اسلامی قرن ششم هجری قمری است که اختیارات مطلق رهبری جامعۀ اسلامی را متعلّق به فردی می‌داند که دارای کمالات و فضایل نظری و عملی باشد.


پس با توجه به وظایف مهم و سنگین ولی فقیه و نیز لزوم تناسب وظایف با اختیارات وی، معلوم می‌شود که اختیارات ولی فقیه و رهبر اسلامی باید مطلق باشد تا بتواند به وظایفش عمل نماید؛ یعنی با در نظر گرفتن مصالح جامعه و مسلمین می‌تواند حتی به طور موقّت، بعضی از احکام را تعطیل و حکم حکومتی بدهد.”




[ولایت فقیه در عصر غیبت، علیرضا رجالی تهرانی، انتشارات نبوغ، صص۲۰۰-۲۰۲]


موضوع: حکومت اسلامی، امامت، ولایت فقیه
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

آیت‌الله محمد واعظ‌زادۀ خراسانی:


“امام و عده‌ای از طلبه‌های جوان تأکید داشتند که مدرسۀ فیضیه باید نظم و ترتیبی پیدا کند و امام عده‌ای را از طرف آیت‌الله بروجردی تعیین کنن که حوزه طبق نظر آنها اداره شود و دیگر خود ایشان مستقیماً دخالت نکنند. آن عده همه انقلابی بودند و می‌خواستند حوزه نظمی پیدا کند و ضمناً اهداف انقلابی هم داشتند.

آیت‌الله بروجردی اول موافقت کرد و نوشته‌ای هم داد. بعد پشیمان شد و نوشته را پس گرفت. از همان تاریخ، عده‌ای که در رأس آنها امام بود، آن رابطۀ گرمی را که قبلاً با ایشان داشتند از دست دادند و بر سر همین مسئله، قدری رابطه‌شان با آیت‌الله بروجردی سرد شد.


مسئلۀ  دیگری که تدریجاً زمزمه‌اش بلند شد، قضیۀ فداییان اسلام بود که در تهران و قم مشغول فعالیت بودند و خیلی صریح و روشن با شاه و دستگاه مبارزه می‌کردند و مرکز فعالیتشان قم و مدرسۀ فیضیه بود.

بعد از نماز آیت‌الله خوانساری (که خود او هم همفکر آقای کاشانی بود و جزو مبارزان) آنها می‌ایستادند و سخنرانی می‌کردند و به نظر می‌رسید آیت‌الله خوانساری هم با آنها موافقتی دارد. مرحوم آیت‌الله بروجردی موضع نرم و ملایمی داشت و آنها را موعظه می‌کرد که: «این کارها با وضع و موضع ما منافات دارد و حوزه را تعطیل می‌کند.» ایشان نظرات خاصی داشت.

من همان موقع احساس می‌کردم با اینکه اسمی از امام نیست، ایشان و عده‌ای از سران حوزه و مدرسان، با فداییان اسلام موافقند و دلشان می‌خواهد فکر آنها پیشرفت و رشد کند. طلبه‌های جوان هم نوعاً با آنها همفکر بودند. برای اینکه آن فکر انقلابی بود و طلبه‌های جوان و مرحوم نواب صفوی و همفکرهایش هم که موضع آیت‌الله بروجردی را می‌دانستند، علناً چیزی نمی‌گفتند ولی شاید همین مسئله هم باعث یک نوع رنجش از آقای بروجردی بود که باعث آن سردی روابط شد که قبلاً ذکر کردم.”



[پابه‌پای آفتاب، امیررضا ستوده، نشر پنجره، ج۴، صص۳۰۵-۳۰۶]



در این باره:

آیت‌الله بروجردی و امام خمینی (۴)، (۳)، (۲)، (۱)


موضوع: فیش‌برداری‌‌های منظور دار
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

آرام کسی رد شده اما ضربانش

باید بنویسم غزلی تا هیجانش…


عطر خوش نعنای تو در حلقه‌ای از دود

سرگیجه‌ی این شهر، من و نقش جهانش


آواز بیاتی و چه خوب است که یک شب

عریان بشوی در وسط جامه درانش


از روی لب توست که در حاشیه‌ی قم

هی شعبه زده حاج‌حسین و پسرانش


این شعر فقط تاب و تب رد شدنت بود

چیزی که عیان است چه حاجت به بیانش


دنباله‌ی موهای تو بر صفحه‌ی کاغذ

آرام کسی رد شده اما ضربانش…



حسام بهرامی


موضوع: برترین یادداشت‌ها، گزیده شعر
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

سال پیش، رادیو معارف برنامه‌ای پخش کرد با عنوان «فقه آفتاب»؛ درس خارج فقه امام خمینی(رضوان‌الله علیه) پیرامون مبانی حکومت اسلامی و ولایت فقیه، که دوران تبعیدشون در نجف ایراد شده؛ و رادیو معارف، این مباحث رو طی یازده برنامه پخش کرده.


این یازده فایل صوتی رو می‌تونین از بایگانی صوتی سایت رادیو معارف (۱-۱۰ و ۱۱) دریافت کنین.


موضوع: حکومت اسلامی، امامت، ولایت فقیه
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 

“شهید مطهری در بیان مواضع شفاف خود، هرگز مرعوب مَنصب، مقام، قدرت و حتی نوع پوشش لباس کسی نشد. برای او تفاوتی نداشت که مخاطبش فردی روحانی (حبیب‌الله آشوری) باشد که با کوتاه کردن قبا و ژنده‌پوشی و تحلیل مادی‌گرایانه از مبانی اسلام، بنیان‌گذار حرکتی خشونت‌گرا باشد و تفکری را بنیان نهد که مانند او را به قربانگاه ببرد و یا ژنرالی پر ستاره باشد (ناصر مقدم) که ریاست ساواک مخوف و ارتش را تجربه کرده و درصدد سازمان‌دهی مجدد نیروهای اهریمنی برای سرکوب قیام مردم باشد.

شهید مطهری قبل از انقلاب در جلسه‌ای که آشوری، از بنیان‌گذاران فرقان به تشریح دیدگاه‌های خود می‌پرداخت، شرکت کرد و بدون هیچ واهمه‌ای در مقابل این نگرش آشوری که معتقد بود مارکسیست‌ها با مسلمانان باید هدف مشترک داشته باشند، واکنش نشان داد و به بیان تفاوت‌های راه اسلام و راه مارکسیست پرداخت…”



[ماه‌نامۀپرسمان، اردی‌بهشت ۱۳۸۵، شمارۀ ۴۴، ص۱۸، مرد مواضع، نوشتۀ حسن ابراهیم‌زاده]



در این باره:

حبیب‌الله آشوری و کتاب توحید (۴)، (۳)، (۲)، (۱)


موضوع: فیش‌برداری‌‌های منظور دار
تاريخ: سه شنبه، ۲۷ دی ، ۱۳۹۰

 
 

۲۵ مهر ۹۵

یارو رو گذاشته «مشاور اجرائی»! با این عنوان براش حکم زده! چه ترکیبِ مسخره و متناقضی! پناه بر خدا! باز معاونِ اجرائی یه چیزی‌یه برای خودش؛ اما مشاور هم مگه اجرائی می‌شه!؟ والا من از این خاله‌خان‌باجی‌های مدیریتی سر درنمی‌آرم! آخرالزمون شده!

 

 
 
 
 
 
 
  • صفحۀ 1 از 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • »