” برخلاف بنیان‌گذاران چریک‌های فدایی خلق که بیشتر از خانواده‌های تهرانی یا شمالی بودند (به استثنای احمدزاده و پویان)، تمامی بنیان‌گذاران اولیه‌ی مجاهدین (به استثنای رضایی‌ها و ناصر صادق) شهرستانی بودند و برخلاف آنها (چریک‌های فدایی خلق) که نوعاً از میان خانواده‌های غیرمذهبی وابسته به حزب توده برخاسته بودند، مجاهدین وابسته به خانواده‌های مذهبی طبقه‌ی متوسط بودند و بالاخره برخلاف چریک‌های فدایی که نوعاً سوابق مبارزاتی در تشکیلات سازمان جوانان حزب توده داشته و بسیاری از آنها از فعالان و گردانندگان مبارزات دانشجویی در سال‌های ۱۳۳۹-۱۳۴۳ بودند، در میان مجاهدین به استثنای چند نفر، مابقی بنیان‌گذاران تجربه‌ی مبارزه نداشتند.

همچون فدائیان، مجاهدین نیز تحت تأثیر سرکوب قیام پانزده خرداد و بی‌نتیجه ماندن مبارزات قبلی علیه رژیم، به این نتیجه رسیده بودند که باید در قالب‌های قبلی مبارزه تجدید نظر کلی کرده و طرحی تازه دراندازند.”



[منافقین خلق، مهدی حق‌بین، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص۴۹]