ای سرفه‌ات ردیفِ غزل‌های سوخته

جا مانده‌ای میان دکل‌های سوخته


در روزهای خردلی ِ سرفه‌ات، چقدر

گُل می‌کنند در تو دُمل‌های سوخته


بی‌هوشی از عفونت این کهنه‌زخم‌ها

افتاده‌ای به دست اجل‌های سوخته


دارم میان کوچه تو را جار می‌زنم

ای یادگار کهنه‌مثل‌های سوخته


داری به اوج می‌روی و پیش پای تو

افتاده‌اند ماه و زحل‌های سوخته


با این ردیف و قافیه بهتر نمی‌شوی

ای سرفه‌ات ردیف غزل‌های سوخته




دانیال رحمانیان