«شیخ کلینی» در کتابِ شریفِ «اصول کافی» [الکافی، دار الکتب الإسلامیه، ج‏۱، ص۳۶۸] روایتِ عجیبی از امام باقر(سلام‌الله علیه) نقل کرده؛ این روایت رو «علامۀ مجلسی» در «بحارالانوار» [انتشارات دار إحیاء التراث العربی، بیروت، جلد۴، ص۱۱۴؛ و نیـز: ج۵۲، ص۱۰۵‏]  به نقل از کتاب «الغیبه»ِ «شیخ طوسی» نقل کرده:

 

علیُ بنُ محمدٍ وَ محمدُ بنُ الحسن ِ عَن سَهل ِ بن ِ زیادٍ وَ محمدُ بنُ یحیى عَن أَحمدَ بن ِ محمدِ بن ِ عیسى جَمیعاً عَن ِ الحَسَن ِ بن ِ مَحبُوبٍ،

عَن أَبی حَمْزَهَ الثُّمالِیِّ قالَ سَمِعتُ أَبا جَعفَرٍ(ع) یَقُولُ:

یا ثَابِتُ! إِنَّ اللهَ تَبارَکَ وَ تَعالَى قَد کانَ وَقَّتَ هَذا الْأَمرَ فِی السَّبْعینَ؛ فَلَمَّا أَنْ قُتِلَ الحُسَیْنُ صَلَواتُ اللهِ عَلَیهِ، إشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ تَعالى عَلَى أَهْل ِ الْأَرْض ِ، فَأَخَّرَهُ إِلَى أَرْبَعِینَ وَ مِائَهٍ؛ فَحَدَّثْناکُمْ فَأَذَعْتُمُ الْحَدیثَ فَکَشَفْتُم قِنَاعَ السَّتْر ِ  [قناع السِّر]  وَ لَمْ یَجْعَل ِ اللهُ لَهُ بَعْدَ ذَلِکَ وَقْتاً عِنْدَنا «وَ یَمْحُوا اللهُ ما یَشاءُ وَ یُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتابِ».‏ قَالَ أَبُو حَمْزَهَ: فَحَدَّثْتُ بِذَلِکَ أَبَاعَبْدِاللَّهِ(ع)؛ فَقَالَ: قَدْ کَانَ کَذَلِکَ.

 

“ابى حمزه ثمالى گوید: شنیدم امام باقر (ع) مى‌‏فرمود:

اى ثابت به راستى خدا تبارک و تعالى وقت این امر را در هفتاد گذاشته بود و چون حسین (ع) کشته شد خشم خدا تعالى بر اهل زمین سخت شد و آن را براى صد و چهل پس انداخت، ما براى شما باز گفتیم و شما فاش کردید حدیث را و پرده از راز برداشتید و خدا پس از آن وقتى به ما اعلام نکرده، «و خداست که هر چه را خواهد محو کند و هر چه را خواهد ثبت کند.»[سورۀ رعد، آیۀ ۳۹]

ابو حمزه گوید: همین را براى امام صادق (ع) باز گفتم. فرمود: همچنین بوده است.” [أصول الکافی؛ ترجمۀ محمدباقر کمره‌‏اى، انتشارات اسوه، قم، ج‏۳، ص۱۱]

 

 

 

در کتابِ شریفِ «تحف العقول» در بابِ «آن‌چه از امام صادق(علیه‌السلام) روایت شده» نیز روایتِ تأمل‌برانگیز ِ دیگری از امام صادق(سلام‌الله علیه) خطاب به «مؤمن ‌الطاق» [ابو جعفر، محمد بن على بن نعمان احول‏] نقل شده:

 

“… فَوَ اللهِ لَقَدْ قَرُبَ هَذَا الْأَمْرُ ثَلاثَ مَرَّاتٍ فَأَذَعْتُمُوهُ فَأَخَّرَهُ الله‏” [تحف العقول عن آل الرسول صلى الله علیه و آله، انتشارات جامعۀ مدرسین حوزۀ علمیۀ قم، ص۳۱۰]

“… به خدا سوگند! این امر سه بار نزدیک شده بود ولى در اثر افشاگرى [پیش از موعد] شما، خداوند آن را به تأخیر انداخت.” [تحف العقول، ترجمۀ صادق حسن‌زاده‏، انتشارات آل علی علیه‌السلام‏، ص۵۵۷]

 

 

 

غالبِ ناقلین، شارحین و مترجمین ِ این کتب، از علامۀ مجلسی گرفته تا دیگران، در روایاتِ مذکور، منظور از «این امر» رو «تحقق حکومت امامان معصوم(سلام‌الله علیهم)»‏ اعلام کردند. به نظر می‌رسه اگه یاران و اصحابِ ائمه(سلام‌الله علیهم) با احتیاطِ بیش‌تری اقدام می‌کردند و اسرار ِ اقداماتِ ائمه(سلام‌الله علیهم) فاش نمی‌شد و تشکیلاتِ مخفی ِ مربوط به ایشان لو نمی‌رفت، اوضاع به سمتی پیش می‌رفت که با اقداماتِ مخفیانۀ ائمه، وضعیتِ جهانِ اسلام دگرگون می‌شد.