“نام او عبید فرزند عبد، کنیه‌اش «ابو عبدالله جدلی» از خواص یاران و اصحاب امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) بود.(۱) شیخ مفید نیز او را از بزرگان و مقرّبان اصحاب حضرت علی(عیله‌السلام) و از تابعین اصحاب پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) یاد کرده است.(۲)

 

ابو عبدالله، همواره وفاداری خود را نسبت به خاندان پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) و خصوصاً امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) را به ظهور رسانده و هیچ گاه در مقام دفاع از آن حضرت و خاندان عصمت و طهارت کوتاهی ننمود. لذا او در کنار «مختار ثقفی» علیه عاملان جنایات عاشورا قیام کرد و در سرکوبی ستمکاران صحنۀ کربلا با مختار همکاری نمود.

 

در تقرّب ابو عبدالله به امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) همین بس که امام باقر(علیه‌السلام) نقل می‌کند:

«روزی ابو عبدالله جدلی بر امیرالمؤنین(علیه‌السلام) وارد شد، حضرت فرمود: ای ابو عبدالله، آیا از قول خدای عز و جل که می‌فرماید: «مَن جاءَ بِالحَسَنَهِ فَلَهُ خَیرٌ مِنها وَ هُم مِن فَزَع ٍ یَومَئِذٍ آمِنونَ. وَ مَن جاءَ بِالسیئَهِ فَکُبَّت وُجوهُهُم فی النّار ِ هَل تُجزَونَ إلّا ما کُنتُم تَعلَمونَ.»(۳) خبر ندهم؟

ابو عبدالله گفت: چرا خبر دهید ای امیر مؤمنان،  فدایت شوم.

حضرت فرمود: حسنه در این آیه شناخت ولایت اهل بیت و حب و دوستی ما اهل بیت است. و مراد از سیئه، انکار ولایت و دشمنی و بغض ما اهل بیت است».(۴)

 

 

[اصحاب امام علی علیه‌السلام؛ شرح زندگی ۱۱۱۰ صحابی امیرالمؤمنین علیه‌السلام، سید اصغر ناظم‌زاده قمی، بوستان کتاب، ج۲، صص۸۲۰-۸۲۱]

 

 

 

پی‌نوشت‌‌ها:

۱- رجال طوسی، ص۴۷، ش۱۳؛ رجال برقی، ص۴ و ۵٫

۲- ر.ک: الاختصاص، ص۳ و ۷؛ تاریخ طبری، ج۶، ص۷۶ و ۷۷٫

۳- «کسانی که کار نیکی انجام دهند، پاداشی بهتر از آن خواهند داشت و آنها از وحشت روز قیامت در امانند. و آنها که عمل بدی انجام دهند با صورت در آتش جهنم افکنده می‌شوند، آیا جزایی غیر از آنچه عمل می‌کردید، خواهید داشت»، نمل (۲۷) آیات ۸۹ و ۹۰٫

۳- سفینه البحار، ج۲، عنوان عبد، ص۱۴۳؛ تنقیح المقال، ج۲، ص۲۳۶٫

 

 

 

 

از هم‌این کتاب:

(+) عبدالله بن کوّاء

(+) پاسخ‌های تأمل‌برانگیز عقیل‌بن ابی‌طالب به معاویه‌بن ابی‌سفیان

(+) عقیل و صراحت در جواب به معاویه

(+) عبدالرحمن بن ملجم مرادی

(+) عبدالرحمن بن مسیب فزازی

(+) عبدالرحمن بن عمرو بن جموح

(+) آب نیافتی نماز نخوان!

(+) عباس‌بن ربیعه‌بن حارث‌بن عبدالمطلب