گفت‌وگوی فریدون جیرانی با منوچهر محمدی رو دیدم. خیلی دیدنی و شنیدنی بود. تحت تأثیر قرار گرفتم. خیلی وقت بود دان‌لودش کرده بودمو از خردادماه داشت یه گوشه خاک می‌خورد؛ تا این‌که ام‌شب دیدمش. پنهان نمی‌کنم چن تا فحشِ خاک بر سری نثارِ برخی نام‌برده‌ها از جمله لاریجانی کردم. ارادت‌م نسب به منوچهر محمدی دوچندان شد. چه‌قدر نجیب و مؤدبه. چه‌قدر «فرهنگی»یه این مرد.

گویا این‌جا متنی از این گفت‌وگو رو پیاده کرده؛ اما به‌نظرم دقیق و کامل نیومد.

این‌که چه جاهای پیشِ پا افتاده‌ای کار به ابرازِ نظرِ ره‌بر کشیده شده، واقعاً مسخره‌ست. خیلی خجالت‌آوره چون‌این مسائلِ ابتدایی و پیش پا افتاده، چون‌آن گره خورده و به بن‌بست رسیده که ره‌بر یا شخصِ رییس‌جمهور باید دخالت کنه و گره‌گشایی. «از کرخه تا راین»، «آژانس شیشه‌ای» یا «بازمانده».