سلام
به هر حال یه روزی باید آپ میشد اینجا. هرچند قرار نبود اینقدر طول بکشه. قالب وبلاگ هنوز خردک نقصهایی داره که من دیگه حوصلهشو ندارم ننوشتن رو به این بهونه عقب بندازم. امیدوارم این چند مورد هم به زودی تکمیل بشه.
غرض این که به اطلاع دوستان و آشنایان میرساند زین پس «پیچک سر به هوا» با همون شر و شور پیشین در همین مکان دایر میباشد.
یعنی چی؟
یعنی کرکرهشو همین حالا کشیدم بالا.
بسمالله.
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
22 می ، 2010 در ساعت 04:54
بسم الله
ما كماكان منتظريم و دعا ميكنيم كه بنويسيد :D :D :D :D
22 می ، 2010 در ساعت 18:46
بسی ممنون :)
24 می ، 2010 در ساعت 05:18
علی علی دیگه :)
24 می ، 2010 در ساعت 11:58
یا علی مددی @};-
24 می ، 2010 در ساعت 12:16
خدا قوت…آرزوی توفیق
24 می ، 2010 در ساعت 13:07
ممنون آقا مصطفا [rose]