«ارمیا و آرمیتا دو نفری واردِ کاندو میشوند. ارمیا اگر چه هنوز مثلِ خوابگردهاست، به سرعت کتش را در میآورد و میاندازد روی کاناپه. آرمیتا کت را برمیدارد و به آرامی تکان میدهد تا صاف بایستد و بعد به جالباسی ِ پشتِ در ِ کاندو آویزان میکند. چیزی نمیگوید. اما ارمیا صدای “باید از این به بعد مرتب باشی” را در گوش ِ جانش میشنود…»
(بیوتن، رضا امیرخانی، نشر علم، ص 357)
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
21 سپتامبر ، 2010 در ساعت 07:36
خوبه…از این چیزها بیشتر بخونین.برای زندگی مشترکتون لازم میشه. [grin]
21 سپتامبر ، 2010 در ساعت 09:28
… [cool]
25 سپتامبر ، 2010 در ساعت 00:32
جناب ارمیا!
گوش های جانتان راقرض می دادید به همسر ما کاش ! [day-dreaming]