«امام(علیهالسلام) از مکه حرکت کرد و در مسیر به محلی به نام تنعیـم(١) رسید. شترانی را دید که به زیورآلات آراستهاند و والی یمن(بُحیر بن یسار حمیری) آنها را برای یزید فرستاده بود.
امام(علیهالسلام) آنها را ضبط کرد و به همراهان شتران فرمود: هر کس از شما که مایل است همراه ما شود، بیاید تمامی کرایۀ او را خواهیم پرداخت. و هر کس مایل است جدا شود، کرایۀ مقداری که پیموده شده خواهیم پرداخت.
گروهی جدا شده و گروهی همراه شدند.(٢)
امام(علیهالسلام) میدید که این اموال مربوط به پیشوای امّت است که از طرف خداوند تعیین شده؛ درحالی که یزید و پدرش حق او و حق امّت را غصب نمودهاند. امام(علیهالسلام) این اموال را به عربهایی که همراه بودند و مدتها طعم فقر را چشیده بودند بخشید.»(٣)
پینوشتها:
١- در «معجمالبلدان» آمده که «تنعیـم» مکانی در دو فرسنگی مکه و خارج از حرم است که در سمت راست آن، کوهی به نام تنعیـم است و در سمت چپ آن، کوهی به نام ناعیم.
٢- تاریخ طبری، ج ۶، ص ٢١٨
٣- حادثۀ کربلا در مقتل مقرّم، سید عبدالرزاق مقرّم، ترجمۀ محمدجواد مولوینیا، انتشارات جلوۀ کمال، ص ١٧۴
