«محمد بن حسن طوسی، ملقّب به خواجه نصیرالدین طوسی (۵٩٧-۶٢٨ هـ.ق) از دانشمندان بزرگ فقه، فلسفه، ریاضی، نجوم، حکمت و سیاست در قرن هفتم هجری بود. او که در حبس والی خلیفۀ عباسی، مستعصم، بود و پس از آن نیز در حبس فرقۀ اسماعیلیه قرار گرفت، توسط هلاکوخان مغول آزاد شد و به دربار راه یافت؛ و جان بسیاری از مسلمانان، به خصوص شیعیان ایرانی، را نجات داد؛ و با تدبیری خاص، از کشتارهای دسته جمعی مردم به وسیله مغولان جلوگیری کرد. آن فرزانۀ جاوید بر جدا نبودن دیانت از سیاست، و حکومت از امامت، تأکید میورزید و در بخشی از سخنان خود، چنین نوشته است: دین و حکومت، همراه یکدیگرند و هیچ یک بدون دیگری کامل نخواهد بود(١)».(٢)
پینوشتها:
١- خواجه نصیرالدین طوسى، تلخیص المحصّل، صص ۴٣۶-۴٧۵
٢- سیدمحمد شفیعی، تجلّى عملى ولايتفقيه در ادوار پيشين، فصلنامۀ معرفت، تیر ١٣٨١، شمارۀ ۵۵، ص ٩
