منم که شهرۀ شهرم به وام گیریدن!
منم که هیچ ندیدم به غیر «بد دیدن!»
دهیم قسط و نویسیم سفته، خوش باشیم
که در زمانۀ ما بیخودیست «نقدیدن!»
چو با رئیس بگفتم که «حق» ما چون شد؟
بخورد چای و بگفتا که به نپرسیدن!
ز شعر گفتم و مضمون خوش به حضرتشان
شروع کرد به افکار بنده خندیدن!
ز خانواده از آن میرمم به سرعت برق
که طعن بچه و زن، واجب است نشنیدن
غرض که قافلۀ عمر میرود، «دردا»
خبر نمیرسد اما ز وجه و «وجهیدن»
محمد صالحی آرام
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
8 مارس ، 2009 در ساعت 08:11
خیلی جالب بود.ممنون.
8 مارس ، 2009 در ساعت 16:28
احســــــــــــــــــــــــنت
8 مارس ، 2009 در ساعت 20:39
دردا…
9 مارس ، 2009 در ساعت 00:11
::پریزاد:: و ::رها:: و ::خیس باران::
چه درد مشترکی!