منم که شهرۀ شهرم به وام گیریدن!

منم که هیچ ندیدم به غیر «بد دیدن!»

دهیم قسط و نویسیم سفته، خوش باشیم

که در زمانۀ ما بی‌خودیست «نقدیدن!»

چو با رئیس بگفتم که «حق» ما چون شد؟

بخورد چای و بگفتا که به نپرسیدن!

ز شعر گفتم و مضمون خوش به حضرتشان

شروع کرد به افکار بنده خندیدن!

ز خانواده از آن می‌رمم به سرعت برق

که طعن بچه و زن، واجب است نشنیدن

غرض که قافلۀ عمر می‌رود،  «دردا»

خبر نمی‌رسد اما ز وجه و «وجهیدن»

 

                                                  محمد صالحی آرام