«من نمیدانم چه گناهی کردم که در این روزهای آخر عمر گرفتار نجف شدم؟ من نمیدانم با این جوّ نجف چه کنم! هر قدمی برمیدارم با مخالفت و کارشکنی عدهای از آخوندهای نجف مواجه میشوم.
به دوستان من در حوزهٔ قم بگویید که ما در نجف گرفتار افرادی هستیم که معتقدند انگلیس و امریکا امروز ملجأ و پناه اسلامند و اگر این دو ابرقدرت نباشند اسلام از بین میرود.»
(«امام به روایت امام، غلامعلی رجایی، نشر عروج، ص٢٢۴» به نقل از: «بررسی و تحلیل نهضت امام خمینی، سیدحمید روحانی، ج٢، ص۴٩٢»)
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
30 جولای ، 2013 در ساعت 16:26
[…] (+) من با این جوّ نجف چه کنم […]