«[ابن خلدون] میگوید: اگر دیدید یک قومی لباسهایش، قیافهاش، وضعیتش شبیه قوم همسایه شد، بدانید که در حال مغلوب شدن است.
مثالهای ابن خلدون مربوط به اندلس است که در زمان وی در حال اضمحلال بود. میگوید: اقوام مسلمان در اندلس لباسشان و قیافهشان شبیه مسیحیها شده است، مثل پرتغالیها یا فرانکها. او میگوید وقتی شکل و شمایل یک قوم عوض شد، بدانید آمادۀ رفتن است.»
[بازخوانی نهضت مشروطیت، رسول جعفریان، نشر مطهر، ص٤٣]
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
