نوشداروی طرح ژنریک/سروده: سید حسن حسینی/ انتشارات سوره مهر/ چاپ اول/ 1383/ 69صفحه/ قیمت: 400تومان
نمی دونم دربارۀ این مجموعه شعر انتقادی که به سبک نیمایی سروده شده چی بگم. اصلاً باید چیزی گفت؟ شعرها و کنایه ها به اندازۀ کافی گویا هستن. این چن تا رو ملاحظه کنید:
پیچ و مهره
شاعری در چنته هیچ نداشت / بوستان ِ طبعش / جز کدو تنبل و کاهو کلم پیچ نداشت / روح ِ بی معرفتش لق می زد / اهل فن می گفتند: / مُهرۀ شخصیتش پیچ نداشت!
اشتباه
شاعری قبله نما را گم کرد / سجده بر / مردم کرد!
ترحم
شاعری خرما را / با خدا قافیه کرد / تاجران رحم به حالش کردند / ناقدان شاعر سالش کردند!
سه نما به سبک سینما
در اتوبان سلوک / شاعری هروله ای کرد و گذشت / زاهدی چپ شد و مرد / عارفی /پنچری روح گرفت!
امانت
شاعری وارد دانشکده شد / دم در / ذوق خود را به «نگهبانی» داد!
جستجو
سالکی خسته به دنبال حقیقت می رفت / در مجاریّ اداری / گم شد!
ماجرا
تاجری سر می رفت / شاعری حل می شد / ناقدی نیز به دست / در المپیک غم،اول می شد!
این روزا نمی دونم چمه… اما این شعرش ناخودآگاه زمزمۀ این روزهای منه:
یک شب ستاره ای خرد
فریاد زد که ای ماه
تا چند خودنمایی؟!
آن گاه
ماهِ غمگین
آهی کشید و با دست
خورشید را نشان داد!
خدا رحمت ش کنه. از مرحوم سید حسن حسینی نوشته های دیگه ای هم بجا مونده.
اون مجموعه ای رو که از آثار جبران خلیل جبران ترجمه کرده (حمام روح) هنوز برام دل نشینه.
