مردی بوتۀ خاری را از سر راه برداشت تا پای ره گذری زخمی نشود

 

                                        به همین خاطر او را به بهشت بردند

 

                  او را به بهشت بردند...

          

                                                                    امام صادق(سلام الله علیه)/ خصال ۳۲ / ۱۱۱

 

 

 

پی نوشت:  دارد… هرچند نگفتنی…

 

 

 

 

 

 

  

  

 

 

ته نوشت ۱:  هر چن وقت یه بار -بی سر و صدا- سر می زنم به بلاگ آقا احسان. امروز که پست «قایم باشک» رو  می خوندم بی اختیار بغض م گرفت…هر از گاهی که این جوری بغض می کنم دل م خوش می شه هنوز سنگ نشدم…

 

ته نوشت ۲: اتفاقی با سایت شهاب مرادی مواجه شدم… نمی دونستم سایت دارن… هنوزم که هنوزه،خیلی کم داریم ملاهای با سواد خوش فکر و خوش قریحه ای که با مردم عادی بتونن خوب بجوشن…

 

ته نوشت ۳: کسی که آی پی ش نشون می ده از سرزمین های اشغالی کانکت شده،ببین تو گوگل چی سرچ کرده و از اون طریق اومده تو پیچک سر به هوا…

 

       شرح لازم داره؟!... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل....

 

 

ته نوشت ۴: به چند ناجی غریق خواهر محجبه و متعهد برای کار در استخر دانشگاه نیازمندیم!!!

 

ته نوشت ۵: تو بین «۳ ریال»هایی که ماه رمضون از «۳۰ما» پخش شد،تیتراژ «میوۀ ممنوعه» از بقیه سر تر بوده و با اقبال عمومی مواجه شده… اگه کسی مایل بود می تونه فایل صوتی شو از این جا(۲٫۳۲MB) دانلود کنه. تو متن ترانه ش بعضی جاهاش واسه م جالب بود… بولد کردم شون:

 

 

می شه خدا رو حس کرد،تو لحظه های ساده

تو اضطراب عشقو گناه بی اراده

بی عشق عمر آدم بی اعتقاد می ره

هفتاد سال عبادت یک شب به باد می ره

وقتی عشق آخر تصمیم شو بگیره

کاری نداره زوده یا حتا خیلی دیره

ترسیده بودم از عشق،عاشق تر از همیشه

هرچی محال می شد،با عشق داره می شه… انگار داره می شه

 

عاشق نباشه آدم،حتا خدا غریبه س

از لحظه های حوا،هوی می مونه و بس

نترس اگه دل تو از خواب کهنه پاشه

شاید خدا قصه تو از نو نوشته باشه

وقتی که عشق آخر تصمیم شو بگیره

کاری نداره زوده یا حتا خیلی دیره

ترسیده بودم از عشق،عاشق تر از همیشه

هرچی محال می شد،با عشق داره می شه