یادداشت قابل تأملی است از شمارۀ ۱۲۸ هفته نامۀ همشهری جوان:
مقصر اصلی کیست؟
محسن.گ
چند روز پیش توی مترو،یک نفر به رفیقش گفت:«گوشی ات دیگر خیلی جواد شده،باید عوضش کنی» ولی رفیقش از این شوخی اصلاً خوش اش نیامد و از این که به گوشی اش گفته بود جواد،خیلی ناراحت شد…
دیروز بچه های همسایه مان –که تعطیلات تابستانی شان شروع شده- توی کوچه با هم بازی می کردند. من هم که تازه کنکور داده ام و دوران علافی بعد از کنکور را پشت سر می گذارم،کنار پنجره اتاقم –که رو به کوچه است- به تماشای بازی بچه ها نشسته بودم که یک دفعه یکی از بچه ها به نام حسن،گریه کنان دوید به سمت خانه شان. شب که از برادر کوچک ترم جریان را پرسیدم،فهمیدم موضوع این بوده که حین بازی،بچه ها به شوخی مدام به حسن می گفته اند «نه حسن،این کار خطرناکه حسن!»
قرار بود برای پسر خواهرم که تازه به دنیا آمده بود اسم انتخاب کنیم. بزرگ تر ها دور هم جمع شده بودند و هر کس اسمی را پیشنهاد می کرد و بقیه نظر شان را می دادند. مهم این نیست که آخر سر چه اسمی انتخاب تأیید شد؛ ولی مهم این است که از بین تمام اسم ها،چند تا اسم بودند که اکثریت باهاش مخالف بودند و می گفتند با این اسم ها در آینده بچه را مسخره می کنند. دو تا از آن اسم ها که اکثریت باهاش مخالف بودند متأسفانه جواد و حسن بود.
خواسته یا ناخواسته،بعضی اسامی مقدس در کشور ما دارد با سهل انگاری و بی توجهی بعضی ها،حرمتش از دست می رود. به نظر شما مقصر اصلی کیست؟ سازندگان برنامه های تلویزیونی (با بی دقتی در نام گذاری کاراکترهایشان)،سازندگان پیامک ها،مردمی که بدون توجه به موضوع پیامک یا جوک یا… آنها را در جامعه پخش می کنند،مسؤولین فرهنگی به علت کم کاری در فرهنگسازی شان یا…؟
