“همه میدانند که معظّمله [امام خمینی] در فلسفه و عرفان مقام والایی داشتند، ولی آنچه اعجاببرانگیز بود، روح تعبّد ایشان به ظواهر شرع بود… آیا در زندگی یک فیلسوف عارف، امتیاز نیست که طی بیش از سیزده سال اقامت در نجف اشرف، یک شب تشرف ایشان به حرم ترک نشده باشد؟
از مرحوم استاد شهید حاجآقامصطفی نقل شده است که: شبی طوفانی بود و بیرون رفتن از خانه بسیار سخت بود. من به معظّمله گفتم که امیرالمؤمنین(ع) دور و نزدیک ندارد. زیارت جامعه را که در حرم میخوانید، امشب در خانه بخوانید. امام فرمودند: «مصطفی! تقاضا دارم روح عوامانۀ ما را از ما نگیری.» و همان شب بالاخره به حرم مشرف شدند.”
[پابهپای آفتاب، امیررضا ستوده، نشر پنجره، ج4، صص157-158]
