“حضرت امام حسین(علیهالسلام) از روز جمعه سوم شعبان که قافلۀ عشق به مکه رسیده است تا هشتم ذیالحجه که مکه را ترک خواهد کرد، چهار ماه و چند روز در این شهر توقف داشته است… چهار ماه و چند روز. نه، واقعه آنهمه شتابزده روی نداده است که کسی فرصت اندیشیدن در آن را نیافته باشد… و با اینهمه، از هیچ شهری جز کوفه ندایی برنخاست.
ما کوفیان را بیوفا میدانیم، مظهر بیوفایی، و این حق است؛ اما آیا نباید پرسید که از کوفه گذشته، چرا از مکه و مدینه و بصره و دمشق نیز دستی به یاری حق از آستین بیرون نیامد جز آن هفتاد و چند تن که شنیدهاید و شنیدهایم؟! اگر نیک بیندیشیم، شاید انصاف این باشد که بگوییم باز هم کوفیان! که در آن سرزمین اموات، جز از کوفه جنبشی برنخاست؛ باز هم کوفیان!“
[فتح خون: روایت محرم، سیدمرتضا آوینی، نشر ساقی، ص20]
از هماین کتاب:
فتح خون (1)
1 دسامبر ، 2011 در ساعت 01:51
کوفیان جز بی وفایی، رسم جسارت و بی پروایی بلد بودند، دیگران شاید ترسوتر بودند و محتاط تر!