“… [پس از عثمان و با انتخاب حضرت علی(علیه‌السلام) به خلافت اسلامی] مروان‌بن حکم و بقیۀ امویان ساکن در مدینه به بهانۀ عدم پذیرش مساوات، و معاویه در شام به بهانۀ خون‌خواهی عثمان‌بن عفان، فشار سنگینی بر حکومت تازه‌تأسیس حضرت علی(علیه‌السلام) وارد ساختند و چون به نتیجه نرسیدند در صدد تحریک سایر صحابه و افراد تأثیرگذار، از جمله همسران پیامبر(صلی‌الله علیه و آله) برآمدند.


مروان‌بن حکم از مؤثرترین یاران عایشه در جریان جنگ جمل بود و به گفتۀ بسیاری از مورخان فریقین، وی در معرکۀ جنگ جمل، طلحه را با تیری کشنده مورد حمله قرار داد و به زندگی‌اش پایان بخشید و آن را بر گردن نیروهای حضرت علی(علیه‌السلام) انداخت.

پس از پایان جنگ جمل و بازگشت عایشه به مدینه، اخباری حکایت دارد که وی با معاویه ارتباط پنهانی داشته، بر ضد امیرمؤمنان(علیه‌السلام) توطئه می‌کرد…”




[نقش همسران رسول خدا(صلی‌الله علیه و آله) در حکومت امیر مؤمنان(علیه‌السلام)، سیدتقی واردی، انتشارات بوستان کتاب، ص۲۲۰]