“… هلو را با هسته می‌خرند. اگر بخواهند هسته را جدا کنند و بخرند، خیلی زشت می‌شود؛ اما کسی هم هلو را به خاطر هسته‌اش نمی‌خرد.”


[یک عاشقانه‌ی آرام، نادر ابراهیمی، انتشارات روزبهان، ص۳۰]