ــ دوبله و پخش فیلم های سینمایی «Inside Man» (مرد نفوذی) و «Illusionist» (شعبده باز) قابل توجه بود. دیالوگ های «Inside Man» پر بود از تیکه کنایه ها و جمله های کوتاه و خلاصه و مفید، که دوبله ش خوب از آب در اومده بود. «Illusionist» هم از اون فیلم هایی بود که چن بار می بینی و ازش لذت می بری. و تو هر جفت شون غافل گیری،حرف اول و آخر رو می زد.
ــ «دو قدم مانده به صبح» به خصوص با اجرای «محمد صالح علاء» انصافاً برنامۀ متفاوتی از آب در اومده. شب هایی که موضوع برنامه ش به زمینۀ فکری و سلیقه م می خوره،پی گیر ش هستم.
ــ هر چی می گذره،بیش تر از سریال «شهریار» خوش م می آد. فعلاً که با علاقه دنبال ش می کنم. ان شالله که آقا کمال تبریزی،نا امیدمون نمی کنه.
ــ «قصه های جنگ» اثر تحسین برانگیزی یه که «محمد علی فارسی» ساخته و پرداخته ش کرده. مجموعۀ مستندی که قوت روایت ش تحت تأثیرم قرار داده. خوب از پس فرم بر اومده و در عین حال نریشن های جسورانه و بکری داره؛ مثلاً این جمله رو نگاه کنین: “طرح استفاده از بولدوزر در آب،متعلق به شخص محسن رضایی بود که در عمل با شکست مواجه شد…”
هر قسمت شو که دیدم نتونستم از پس ِ بغض ِ بعد از دیدن ش بر بیام…
قسمت قبلی شو چهارشنبه ساعت هفت و نیم عصر از شبکه دو دیدم. امیدوارم که تو ترتیب پخش ش بی نظمی نکنن و ساعت و روز پخش شو هی عوض نکنن.(در ضمن،خاک بر سر شبکه دو بکنن با این سایت در پیت ش که نه لیست پخش درست حسابی ای از برنامه هاش داره و نه معرفی درست حسابی ای… همه ش غلط غولط و ناقص!)
ته نوشت ۱: وقتی که یه نو جوون ایسلندی با ویکی پدیا تا آستانۀ سر کار گذاشتن جورج بوش پیش بره…
ته نوشت ۲: دیدار علی دایی با آیت الله بهجت؛ بعضیا می گن رفته تا طلسم بد بختی سایپا رو باز کنه!
ته نوشت ۳: “امشب کشف کردم که چرا خدا نمی خوابد! شاید هم بازکشف باشد. شبهای عروسی هم این سوال برایم پیش می آمد. با خود می گفتم چرا امشب اینقدر دیر بیدار مانده ام و احساس خستگی نمی کنم. می فهمیدم که نشاطی داشتن اسباب بیداری است. ولی حالا فکر می کنم وقتی کاری داری که از آن نشاط می خیزد خواب پنهان می شود. خداوند هم برای همین است که نمی خوابد. چون همیشه در کار است. همیشه مشغول طرحی نو و کاری نو است. صاحب نشاط است. نشاطی که به خواب و چرت مجال نمی دهد…”
خوندن متن بالا سر ذوق م آورد. خیلی به م چسبید. البته با احترام به جناب مهدی جامی،عرض می کنم که بقیۀ پست شو نپسندیدم. اما چن جملۀ ابتدای پست ش این قدر معرکه بود که عین شو نقل کردم.
ته نوشت ۴: این که می گه:
Women spend three years of their life dressing up to go out !!!
اما من فکر می کنم شما هم آقا پسرای ژیگولی رو سراغ دارین که چیزی کم از این آمار ندارن…
ته نوشت ۵: ” اگر دو سه تا آخوند همانند نوابصفوی و چند كت و شلواری مانند شهید رجایی داشتیم، این همه مشكل نداشتیم…”
گرچه شریف نیوز با بد سلیقگی و غرض ورزی تیتر زده،ولی متن صحبتای آقای قرائتی متینه… حرف حسابی زده دیگه…
ته نوشت ۶: با این که منش سیاسی کریم ارغنده پور و دوستان شو نمی پسندم و به نظرم کارنامۀ ناموفقی از خودشون به جا گذاشتن اما این تحلیل ش بر کتاب خاطرات هاشمی رفسنجانی واسه م جالب توجه بود…
جالبی ش این جاس که هنوز یادمه خودشو دوستان ش چه طور اون آقا رو لجن مال کردن یه روزی و حالا…
رها کنم!
به هر حال “خواندن این کتاب را از دست ندهید” از کسی چون ارغنده پور جالبه… نا گفته نمونه (با کمی اغماض می شه گفت) با حرفای این پست ش موافق م.
ته نوشت ۷: این مستند واسه م جلب نظر کرد.
ته نوشت ۸: تصاویر نادیده از قیصر در میدان جنگ.
ته نوشت ۹: این سایت با استفاده از لغت نامه های معین و دهخدا،معنای کلمه ها رو در اختیار می ذاره.
ته نوشت ۱۰: بزرگترین مجسمۀ مسیح آسیا پردهبرداری شد… اگه گفتین تو کجا؟ کشور اسلامی اندونزی!
