“روزی از امام شنیدم که فقیه خیال می‌کند که غیر از فقه، علم دیگری در عالم با ارزش نیست. فیلسوف هم گمان می‌کند فلسفه والاترین علم است. عارف هم همین گمان را دارد و این به خاطر این است که تهذیب نفس به‌طور کامل صورت نگرفته است. وگرنه هیچ کدام چنین گمانی نداشتند. ورود دانش در قلب نامهذب اشکالات بی‌شماری ایجاد می‌کند. شخص به مرحله‌ای می‌رسد که برای اثبات وجود خدا، برهان کافی و وافی و متقن و محکم ارائه می‌کند، اما خودش محجوب از حق می‌ماند.
آنچه مسلم است هر یک از معارف، زبان و اصطلاح مخصوص به خود را دارد. البته هر کدام به زبان اهل بیت عصمت(ع) نزدیک‌تر باشند، مهم‌تر و عالی‌تر هستند.”
[اقلیم خاطرات، فاطمه طباطبایی، انتشارات پژوهشکدۀ امام خمینی و انقلاب اسلامی، چاپ و نشر عروج، ص234]
12 ژوئن ، 2012 در ساعت 11:57
سلام عزیز.
باز نشر دادم این تکه از اقلیم خاطرات را و تکه های قبل و بعدش را نیوشیدم و جذاب بود..
یا علی
12 ژوئن ، 2012 در ساعت 12:54
و علیکم السلام :)