“… در مجلس ختم آن مرحوم [آیت‌الله طالقانی] که از تلویزیون پخش شد مهندس بازرگان یار دیرین او و رئیس دولت موقت، سادگی کرد و گفت: این همه عظمت که طالقانی کسب کرد به خاطر این بود که یک روحانی روشنفکر بود!

 

چند روز بعد امام خمینی در بیانات خود در جمع عزاداران فرمود:

مردم چه شعاری می‌دادند؟ ای نائب پیغمبر ما جای تو خالی. این نفس مردم بود. به عنوان نایب پیغمبر او را می‌شناختند. شما دیدید که آن بیل و کلنگی که قبر ایشان را کنده بودند، با آن خاک را بیرون آورده بودند، مردم با آن بیل و کلنگ چه می‌کردند؟ عشق‌بازی می‌کردند، می‌بوسیدند، چرا می‌بوسیدند؟ بیل و کلنگ که بوسیدنی نیست. برای اینکه آقای طالقانی یک مرد دمکراتی بود بیل و کلنگش را می‌بوسیدند؟! به همان انگیزه که ضریح ائمۀ اطهار و بزرگان ما را می‌بوسیدند، همان انگیزه، مردم را وادار کرد که بیل و کلنگش را ببوسند. برای روشنفکری‌اش نبود. برای این بود که او را نایب پیغمبر خودشان می‌دانستند.

انگیزه، انگیزۀ الهی است، هر چه مربوط به خدا باشد. ملت ما این بیل و کلنگی را که چند روز پیش از این می‌بوسیدند به انگیزۀ این بود که آقای طالقانی نایب پیغمبر ماست. خودشان هم فریاد می‌زدند که: «ای نایب پیغمبر ما جای تو خالی». چرا این قدرت را می‌خواهید از دست بدهید؟ چرا اینقدر کج‌سلیقه و بدسلیقه هستید…؟!(۱)

 

 

 

[مفاخر اسلام، علی دوانی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ج۱۳، ص۳۲۸]

 

 

 

پی‌نوشت:

۱- صحیفۀ نور، ج۹، ص۱۱۶