“در سال ۱۹۷۵م. کمیته‌ای متشکل از نمایندگان ایران، الجزایر و عراق با موافقت دولت عراق، مرزهای زمینی بین دو کشور را ابتدا بر روی نقشه و سپس با نصب میله‌هایی بر روی زمین معین و مشخص کرده بود.

در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۵۷ کمیسیونی برای تحویل و تحول زمین‌ها تشکیل شده بود اما قبل از تحویل و تحول می‌بایستی برخی علائم که تعداد آنها ۲۱ عدد بود تغییر کند. این کمیسیون در تهران فعالیت می‌کرد که با به قدرت رسیدن صدام، نمایندگان رژیم بعث در اقدامی مشکوک کار را نیمه‌تمام رها و تهران را ترک کردند.


دولت عراق بعدها به یادداشت‌های ایران پاسخ نداد و این موضوع مسکوت ماند. تا آنکه دولت عراق تصمیم گرفت اراضی خان‌لیلی (زین‌القوس) و میمک (سیف‌سعد) را که ادعا می‌کرد طبق موافق‌نامۀ ۱۹۷۵ الجزایر باید به آن دولت مسترد می‌شد، با توسل به زور به اشغال خود درآورد.

لذا در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۵۹ ارتش عراق پس از دو سال که رژیم عراق به یادداشت‌های ایران جواب نداد، به بهانۀ اینکه ایران در امر تحویل و تحول زمین‌هایی که دوباره علامت‌گذاری شده کوتاهی می‌کند، بلافاصله پس از اعلام کتبی به ایران، مبادرت به اشغال ارتفاعات خان‌لیلی (زین‌القوس) کرد و دو روز بعد نیز منطقۀ میمک (سیف‌سعد) و پاسگاه‌های رشیدیه، چیلات، بیات و ارتفاع گیسکه را به اشغال درآورد.


پس از اشغال این اراضی ژنرال عدنان خیرالله  وزیر دفاع عراق  در ۱۹ شهریور ۱۳۵۹ اعلام کرد که نیروهای مسلح عراق به مرزهای بین‌المللی رسیده‌اند! وی اضافه کرد: «ما همۀ سرزمین‌هایی را که ایران با زور تصرف کرده بود، دوباره پس گرفتیم و اختلافات خود را با ایران در مورد این سرزمین‌ها حل کردیم.»

دولت عراق نیز در همان تاریخ اعلام کرد همۀ اراضی‌ای را که ایران در بازگرداندن آن به موجب موافقت‌نامۀ الجزایر کوتاهی کرده بود -شامل چهارصد کیلومتر مربع- آزاد کرده است…”




[جنگ به روایت فرمانده: درس‌گفتارهای جنگ، دکتر محسن رضایی میرقائد، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، ص۳۶، پاورقی۱]