“از علی(علیهالسلام) روایت شده که فرمود:
حسن(علیهالسلام) در زمان رسول خدا(صلیالله علیه و آله) مرا اباالحسین صدا میکرد و حسین(علیهالسلام) مرا اباالحسن میخواند و هر دو، رسول خدا(صلیالله علیه و آله) را پدر صدا میکردند؛ چون رسول خدا(صلیالله علیه و آله) از دنیا رحلت فرمود، آنان مرا پدر خواندند.
عن علی(علیهالسلام) أنّه قال:
کان الحسن فی حیاة رسولالله(صلیالله علیه و آله) یدعونی أباالحسین، و کان الحسین یدعونی أباالحسن، و یدعوان رسولالله(صلیالله علیه و آله) أباهما، فلمّا توفّی رسولالله(صلیالله علیه و آله) دعوانی بأبیهما.”
[«فرهنگ جامع سخنان امام حسین(علیهالسلام)، گروه حدیث پژوهشکدۀ باقرالعلوم(علیهالسلام)، نشر معروف، قم، ص57، حدیث23» به نقل از:
مقاتل الطالبیین، ابواالفرج اصفهانی، دارالمعرفة، بیروت، ص24 / المناقب للخوارزمی، ص39 / المناقب، ابن شهرآشوب، انتشارات علامه، ج3، ص113 / فرائد السمطین، ج2، ص81]
