چه خبر است اینجا !

حسين بيشتر از آب تشنه لبيك بود اما افسوس كه به جاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بي آبي معرفي كردند. دكتر علي شريعتي

سلام پیچک عزیز

ماشاالله دست از یهویی نوشتن و بمباران ته نوشت هم که بر نمی دارید!
حالا خسروان صلاح مملکت خویش دانند…اما شاید شمرده تر نوشتن به نفع مخاطب باشد!

من که فقط به ته نوشت 3 رسیدم…نمی گم خیلی دقیق خواندم…اما کلا به نظرم اومد در مساله اجتماعی بودن زن یه چیز را نادیده گرفته بودید…و اون تغییر احساسات خود زن در برقراری رابطه با جامعه و مردان و فعالیتهای اجتماعی هست…یعنی نه اینکه زن نباس بیرون بره چون جامعه آلودست یا بعضی مردا فلانند بلکه به این خاطر که جذابیتهای بیرون از خانه هم می تواند بسیار بر خود زن تاثیر گذار باشد…و این می تواند به بی میلی زن نسبت به محیط درون خانه و مسئولیتهای آن بیانجامد…مخصوصا وقتی که نیازها و احساسات مختلف زن در خانه به خوبی اقناع نمی شود گیرایی این جذابیتها بسیار بالا می رود…

با اینکه خودم زن هستم و علاقمند به محیطهای باز اجتماعی اما (هر چند نه چندان مطمئن) به عدم ضرورت حضور زنان در بیشتر صحنه های اجتماعی معتقدم…تقصیر فرهنگ و جامعه و شرایط می گذارم که ما را به گونه ای بار آورده که در خارج از منزل دنبال خواسته هایمان می گردیم…

به بانو گفتم:
بانو ما خسته ايم …
گفتم بانو ،كجايي شما كه من نمي بينمت!در كجاي تاريخ گمت كردم كه حالا در به در دنبال تان مي گردم.
گفتم بانو !من به شما محتاجم!سخت محتاجم،به نوع نگاه تان ،به منش تان!
گفتم بانو! باورم نمي شود آن طور كه روضه خوان ها مي گويند باشيد.
دير وقتي ست كه حرف هاي مكرر از اين دست از اين گوشم مي آيد لبخند تلخي مي شود روي لبم و بعد مي ميرد.
بانو! من محتاج شمايم! محتاجم به ديدن تان!حتي در خواب،تا حجت شود نگاه تان برايم،
بانو! من دختر سال دو هزار و هشت ميلادي خسته ام،به شما كه فكر مي كنم آرام مي شوم و دلم مي خواهد گوشه دامن تان را بگيرم ، پناهنده شوم در پناه تان تا ديگر مثل توپ هر كسي به سمتي پرتم نكند. تا رها شوم ازين بايدها و نبايدها كه برايم مي برند و مي دوزند،هر كسي از ظن خود…
بانو!چگونه بودي تو؟چطور زندگي مي كردي؟نگاه تو چه نگاهي بود؟من فقط تو را دوست دارم بانو ولي دستم از معرفتت خالي است. گرچه هم نام شمايم گذاشتند تا رنگي از شما بگيرم ولي هويت من از شما خالي ست.
بانو! دنيا شلوغ است،ما دختران شما ، ساكتيم ،ساكت.ميان اين شلوغي ، ميان اين همه مردان و زناني كه با تحكم براي چگونه بودن ما مي خواهند تصميم بگيرند سكوت را انتخاب كرديم ،
خسته شديم بانو! كم سالي نيست ، سال هاي سال است كه مردد مانده ايم و حجت مان به دل مان است. هي گفتيم يك طوري باشيم دست كم كه آبروي يك دختر مسلمان را نبريم ، به حرمت محبت شما طوري نپوشيم و نگرديم و نگوييم و نخنديم و دل نبنديم و دل برنداريم كه در شأن نام شما نباشد. دل مان راه نماي مان بود و لاغير!
و از اين بگو مگوها كه هميشه بوده و هست نه دل خوش داريم و نه اميد!
ما به تو اميد داريم ،
كه با مايي ،
در ميان قلب مايي ،
ره مي نمايي مان.
چه اين جا ،در اين اتاق كه نامحرم هم هست ، نگاه پاك هم هست ،نگاه ناپاك هم هست ، و من مي نويسم با اميد به اين كه وا‍ ژه قدرت دارد ،حضور قدرت دارد…اين جا با مني و من خودم را سخت چسبانده ام به دامانت و قسمت داده ام كه ذكرم باشي .
چه آن جا ،در خانه ، وقتي كه پادشاه خانه ام مي شوم …
تو با مني و اين براي من مهم است،؛ و اگر تو نباشي خانه و غير خانه ندارد ، همه جا راه براي كج رفتن هست.
يك شب بيا به خواب من بانو! تا يخ اين قرن ها در قدم گاه نگاهت آب شود…

:: به … ::

لااله الا الله!
آدمو به استغرالله نندازین ول کن نیستین که!
یا صاحب الزمان!
الغوث و الامان!

:: به سایه::

وقتی رو اون لینک کلیک کنید وارد یه تالار گفتگو (فروم) می شید،تو اون جا چن تا لینک در اختیارتون گذاشته که با کپی کردن شون و پیست کردن شون تو خط آدرس اکسپلورر وارد قسمت دانلود ش از تو سایت رپیدشیر می شید،و دانلود می کنید…

گرچه طول می کشه و فایل ها حجیم هستن،فایل ها به صورت وینرر و فشرده شده هستن،دانلود که کردین،هر پنج تا فایل دانلود شده رو با هم اکسترکت می کنین…

اگه جایی ش به مشکلی برخوردین حتمن واسه م پیغام بذارین
خوش حال می شم بتونم کمکی برسونم

السلام علیکم و اعظم الله اجورکم.
دعوت شده اید به «عشق بازي با حسين!»، ان شاءالله كه استجابت نماييد. به اميد همان استشفايي كه فرموده بوديد.
و لكم الأجر و الثواب.

نَظَرَ النَّبِيُّ ص إِلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع وَ هُوَ مُقْبِلٌ فَأَجْلَسَهُ فِي حِجْرِهِ وَ قَالَ:

إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً…

برای من هم نوشتن مثل اکسیژنه… ولی اولا فعلا وقت تنفسم کمه در ثانیا آنقدر ننوشته ها در ذهنم تلنبار شده اند که حتی حسرت تکاندن روی کاغذ هم بر دلم مانده … بگذریم که بعضی چیزها زمان نیاز دارند تا آماده ی نوشتن شوند
اما مهمتر اینکه این دنیای مجازی هم بر عکس تصور معمول خیلیها اونقدر ها هم راحت و بدون دغدغه نیست .. بخصوص در ایران ما … مزاحم مجازی هم حکایتیست برای خود!!

حلال… تشدیدش جا مانده

سلام…منم مثل بقیه نقد دارم به حجم پستها و ته نوشتها…اما نمی تونم پنهان کنم غبطه ی خودم به شما رو! حقیقتا خوشا به سعادتتون! روزهای من اگر 24 ساعت باشه فکر میکنم روزهای شما حداقل 72 تاست! واقعا دوست دارم بدونم چطور وقت می کنید به مطالعه ی این همه مطلب و بعد هم نگارششون…البته “شوق” بسیار به هر چیز همیشه باعث آفرینش خارق العاده ها میشه…مثل شوق مجنون به لیلی…مثل شوق انیشتین به علم…مثل شوق حسین به خدا :) امیدوارم از من ناراحت نباشید و پاینده باشید…یا حق

نمی دونم چرا هیچ وقت از سروش و آدم های مثل اون خوشم نمی آید.
می دونی مثلا همین چند سطر بالا:(البته شاید شما هم به این چیزهایی که مینویسم واقف باشی اما نمیتونم نگم)

خود خدا تو قرآن به سروش اینطور جواب میده”وما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی”

البته آیات زیادی تو این زمینه وجود داره.

تا اون جا که با حرفاش آشنام تقریبا بیشتر حرفاش سخیف و ردیه های محکم داره.

یا حق

بچه ها بهم میخندند ،

وقتی اسمت و می یارم،

وقتی از غم فراقت ،

به روخاکها سر میزارم

حالا که پیشم نشستی ،

پس چرا چشات و بستی؟!

آرزوم بود که بیایی،

تا بگم توزنده هستی

چرا از رخت پریده ؟

رنگ مهتابی چشمات؟!

بمیره دل رقیه ،

واسه بی آبی لبهات

صورت زخمی عمه ،

قلب زخمم و سوزونده،

واسه اینکه من نبینم،

عمه چهرش و پوشونده

عمه دردم و میدونه

واسم از دلش میخونه

میگه که رنگ نگاهم

مثل مادرش می مونه

چادر از سرم کشیدند

وقتی که گوشام و دیدند

ندیدی چه وحشیانه

نگینهاش و میکشیدند

یاد کربلا می افتم

یاد خیمه های بی آب

یاد بی خوابی اصغر

گریه های طفل بی تاب

یاد خنده های دشمن

یاد گریه های عمه

یاد لحظه ای که میگفت

بمیرم برا رقیه

قلب تنهام و شکسته

حرف دخترای شامی

همشون میگن رقیه

تو دیگه بابا نداری

آدرس مستقیم دانلود شعرهای سپهر را از بچه های قلم برداشتم و روی وبلاگ گذاشتم، با اشارتی به شما که منبعش بودید… ممنون/یاعلی

يا اباعبدالله.

سلام. ممنون از اجابت دعوت. ما این حرف ها را نداریم با هم، نظر شما محترم و قابل تامل. منتها همين كه گفتيد، چون كه ظرف ما كوچيكه و نمي تونيم تمام ابعاد عظيم واقعه و آدمهاش رو درك كنيم، در نتيجه سعي مي كنيم جوري خودمون رو بچسبونيم بهشون؛ بعضي وقتها هم متاسفانه آدمهاي اون واقعه رو كوچيك مي كنيم. ما فقط دنبال بهانه ايم تا خودمون رو بچسبونيم به اون معادن عظيم بلكه ما هم كمي آغشته به اون خصوصيات شويم، و گرنه ما كجا و حسين و يارانش كجا!؟ باز هم ممنون.