“… بارالها! آسمان را از اینان بازدار و ایشان را قحطیای، همچون قحطی زمان یوسف، بر انگیز و غلام ثقیف [گویا مراد حضرت(علیهالسلام)، مختار بن ابی عبیدة ثقفی باشد] را بر آنان چیره ساز تا پیالههای تلخ مرگ را بر آنان بنوشاند و هیچیک را واننهد؛ هر کشتهای را کشتهای و هر ضربتی را ضربتی، انتقام گیرد و انتقام من و اولیاء و خاندان و پیروانم را از ایشان بستاند…
… اللّهمّ أحبس عنهم قَطر السَّماء، وابعث علیهم سِنینَ کَسِنیِّ یوسف، وَ سَلِّط علیهم غُلامَ ثَقیفٍ یَسقیهم کأساً مُصَبِّرَة، فلا یَدَعُ فیهم أحداً، قَتلة ً بِقَتلَةٍ وَ ضربة ً بِضَربَةٍ، یَنتَقِمُ لی وَ لِأولیائی وَ أهل بیتی وَ أشیاعی منهُم …”
[«فرهنگ جامع سخنان امام حسین(علیهالسلام)، گروه حدیث پژوهشکدۀ باقرالعلوم(علیهالسلام)، نشر معروف، قم، ص478، حدیث377» به نقل از:
مقتل الحسین(علیهالسلام) للخوارزمی، ج2، ص5 / بحارالانوار، مجلسی، مکتبة الاسلامیة، تهران، ج45، ص8 / العوالم، بحرانی، مدرسة امام مهدی، قم، ج17، ص251]
