“… یا باز سروکله‌ی “هدیش” پیدا بشود که گاوها و گاومیش را می‌چراند و معمولاً تو دشت بود و به ارتفاعات نمی‌آمد، چرا که آن‌جا علف دندان‌گیری برای گاوها ندارد و لازم نیست که گاو باشی تا این را بفهمی.”


[مردگان باغ سبز، محمدرضا بایرامی، سورۀ مهر، ص۴۷]