قرار بود این پست،اجابت ِ دعوت دوستی باشه…  این شب ها و روزهای اخیر،هر از گاهی که فرصتی دست می داد خلوتی مهیا می کردم تا بلکه متنی فراهم بیارم تو چارچوبی که تعیین کرده بودن… می دونم نشد اون چه که تمایل شو داشتن… به بزرگواری شون گذشت خواهند کرد ان شالله…

 

 

 

 

گرچه حماسۀ کربلا نقاط برجسته ای داره (نقاطی که حالا به هر دلیل واسه مون برجسته ش کردن) اما این واقعه پر از جزئیاتی یه که نمی شه به شون کم اعتنا بود. عرصه ای که خلّاق عالم تو کربلا به تصویر کشیده این قدر بدیعه که تو تاریخ بشر نظیر شو نمی شه یافت. اما در عین منحصر به فردی ش،جامعیتی داره حماسۀ کربلا،که هر زمینی رو کربلا و هر روزی رو عاشورا  صحنه پردازی کرده…

 

حس خوبی ندارم نسبت به این که حالا بیام یه صحنه از یه گوشه شو بردارم بذارم جلو رو تون یا این که یه کاراکتر رو به صورت مجرد از بقیه تصویر کنمو بگم من با این حماسه ش عشق می کنم؛ صحنۀ کربلا گسترده س،هر قدر که خودتو بالاتر بکشی،عرصۀ وسیع تری رو تو چشم انداز ت درک می کنی،عمق بیش تری رو دریافت می کنی.

 

 

نمی دونم منظورمو تونستم برسونم یا نه…

 

بذارید مصداقی و صریح حرف بزنم؛ ببینید… اباعبدلله –سلام الله علیه-  برای خلق بخشی از ابعاد وجود متعالی ش،به علی اصغر نیاز داره. و تو باید پدر بوده باشی،و شیر خواره ای دل بر داشته باشی،تا بلکه بتونی تو کانالی قرار بگیری که به قدر ظرف خودت دریافت کنی عواطف ناشی از دستو پا زدن قنداقه رو.

 

روابطی از این دست،تو حماسۀ کربلا فراوانه،روابطی که نمی شه بخشی شو حذف کرد و فقط به یه بخش ش مجرد از بقیه پرداخت؛ یا شخصیتی رو مجرد از بقیۀ شخصیت ها و ارتباطات شون برجسته کرد و گفت من با این حال می کنم!

تو این نیم روز واقعه،این قدر حجمو عمق صفات انسانی (چه صفات عالی ش و چه صفات پست ش) غافل گیر کننده س که این از ناتوانی ماست که توان جمع این همه عظمت رو نداریم،و برای این که قدری خودمونو در معرض ش قرار بدیم بخشی شو برجسته می کنیم،و اصطلاحاً باهاش حال می کنیم،اما این نباید سبب غفلت ما از نگاه به بخش های دیگۀ این چشم انداز شور انگیز بشه.

 

نمی خوام زیاده گویی کنم… و نمی دونم که چه قدر از اون مطلبی که مد نظر داشته مو تونستم در اختیار بذارم…

 

 

به هر حال،این نوشته رو ختم می کنم به سؤال کسی از امام صادق –سلام الله علیه- که پرسید ما همۀ شما اهل بیت رو دوست داریم اما نمی دونم چرا حسین –سلام الله علیه- رو یه جور دیگه دوست می داریم؛ و امام فرمودند که همۀ ما حسین –سلام الله علیه- را یه جور دیگه دوست می داریم.

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت: تو این دهۀ محرم  پست هایی بوده که مطالعه شون گویی بر تب داری م می افزود… پست هایی که هم شور داشتنو هم شین…

بی قراری هایی که از پس خوندن این پست ها نصیب م می شد دل پذیر بود… جانانه… خداوند جزای خیرشان دهد الهی…

 

قمار عشق

 

لاشریکستان

 

عطش شکن (آرشیو)

 

طرلان

 

گمشده در تاریکی

 

خاتون بانو

 

آغازی بر یک پایان

 

راهنما