“پیامبر خدا (صلیالله علیه و آله) فرمود:
خداوند عزتمند و والا میفرماید: ای فرزند آدم! چگونه با من به انصاف رفتار میکنی؟! با نعمتهای خود به تو محبت میکنم و تو با گناهان با من بدرفتاری میکنی. نیکی من به سوی تو جاری است و بدی تو به سوی من بالا میآید. و همچنان فرشتهای بزرگوار هر روز از جانب تو با کرداری ناشایست به نزد من میآید. ای فرزند آدم! اگر صفات خود را از غیر خود میشنیدی و نمیدانستی که این صفات از آن کیست، به سرعت او را دشمن میداشتی.
وَ حَدَّثَنا المُفیدُ عَن عُمَرَ بن ِ مُحمّدٍ المَعروفِ بابن ِ الزِّیّاراتِ عن علیِّبن ِ مَهرَوَیهِ القزوینیِّ عن داوُدَ بن ِ سُلَیمانَ عَن ِ الرّضا عن آبائِهِ(علیهمالسلام) قالَ:
قالَ رسولُالله (صلیالله علیه و آله) یَقولُ اللهُ تَبارَکَ وَ تَعالی یابنَ آدَم، ما تُنصِفُنی، اَتَحَبَّبُ إلیکَ بِالنِّعَم ِ وَ تَتَمَقَّتُ إلَیَّ بِالمَعاصی، خَیری إلیکَ مَنزولٌ وَ شَرُّکَ إلَیَّ صاعِدٌ، وَ لا یَزالُ مَلَکٌ کریمٌ یَأتینی عَنکَ فی کُلِّ یَوم ٍ بِعَمَل ٍ غَیر ِ صالِح ٍ، یابنَ آدم، لَو سَمِعتَ وَصفَکَ مِن غَیرِکَ وَ أنتَ لا تَدری مَن ِ المَوصُوفُ لَسارَعتَ إلی مَقتِهِ.”
[ترجمۀ امالی شیخ طوسی، مترجم: صادق حسنزاده، انتشارات اندیشۀ هادی، ج1، ص272، حدیث197، (جلسۀ پنجم، حدیث10)]
