“مفضّلبن عمر میگوید: شنیدم که امام صادق(علیهالسلام) میفرمود:
همانا در آسمان چهارم فرشتگانی هستند که در تسبیحشان میگویند: «منزّه است کسی که این آفریدگانِ اندک را از میان این آفریدگانِ فراوان بر این دین ِ شکستناپذیر و عزیز راهنمایی میکند».
أخبَرَنا المُفید عن ابن ِ قُولَوَیهِ عَن سعدٍ عَن ِ ابن ِ عیسی، عَن محمدِ بن سِنانٍ عَن ِ المُفَضَّل ِ بن ِ عُمَر، قالَ:
سَمِعتُ أباعبدِاللهِ جَعفَرَ بنَ محمد(علیهالسلام) یَقُول:
إنَّ فی السَّماءِ الرّابِعَةِ مَلائِکَة ً یَقُولُونَ فی تَسبیحِهم «سُبحانَ مَن دَلَّ هذا الخَلقَ القَلیلَ مِن هذا الخَلق ِ الکَثیر ِ علی هذا الدّین ِ العزیز».”
[ترجمۀ امالی شیخ طوسی، مترجم: صادق حسنزاده، انتشارات اندیشۀ هادی، ج1، ص312، حدیث235، (جلسۀ پنجم، حدیث48)]
