“آیت‌الله شریعتمداری در آن سال‌ها چنان در همکاری و همسویی با رژیم پهلوی غرق شده بود که به دعاگوی محمدرضا پهلوی تبدیل گشت. تا جایی که پس از حادثۀ ترور نافرجام جاه در سال ۱۳۴۴، وی در نامه‌ای خطاب به شاه نوشت [۴۴/۱/۲۷]:

 

«بسمه تعالی

پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاه

با اهداء سلام و تقدیم ادعیۀ خالصانه، استماع خبر سوءقصد نسبت به ذات همایونی موجبات نگرانی و ناراحتی شدید داعی را فراهم کرده است. شکر خدا را که به خیر گذشته و صدمه و آفتی به وجود مبارک نرسیده است.

از خداوند متعال خواستاریم که پادشاه اسلام را از جمیع عوارض و گزندها در حفظ و حمایت خود نگهداری فرماید. ضمناً معروض اینکه مستدعی است جناب آقای مهندس شریف‌امامی یا هر شخص دیگری را که صلاح باشد دستور فرمایید که به قم اعزام شوند و با حقیر ملاقات نمایند و پاره‌ای از مطالب و مستدعیات به حضور مبارک معروض گردد و در صورتی که رأی مبارک اقتضا کند مورد توجه قرار گرفته و دستورات عالیه را صادر فرمایید.

سیدکاظم شریعتمداری»”

 


[حزب خلق مسلمان ایران از ظهور تا سقوط، اصغر حیدری، انتشارات کیهان، ج۱، ص۴۷]