حجتالاسلام و المسلمین محمدحسن رحیمیان:
“برادرانی از کمیتهی امداد امام خمینی(ره) رسیدند و سؤال کردند که در یکی از مناطق بسیار محروم جنوب برخی از خانوادههای روستایی که بهایی هستند به نان شب محتاجند. آیا میتوانیم از محل بودجهی کمیتهی امداد به آنها کمک کنیم؟
امام با قاطعیت جواب منفی دادند.
این در حالی بود که امام(ره) در مورد اقلیتهای مذهبی کمال عنایت را در چهارچوب اصول اخلاقی و فقهی داشتند.”
[در سایه آفتاب؛ یادها و یادداشتهایی از زندگی امام خمینی(ره)، محمدحسن رحیمیان، نشر شاهد، ص252]
تجربهی سینما رفتن با دخترکم برای من تجربهی تازه و نویییه. پیشتر وسطهای هفته و توی خلوتی رفته بودیم سینما. اینبار که وارد لابیِ سینما شدیمو جمعیت رو دیدم، با خودم فکر کردم ضدحال میشه و با اینهمه خانواده و بچه، لابد نمیشه درست فیلم دید؛ اما تجربهی معرکهای بود.
در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بیامانِ خصم، و عملکردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلمدیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خندهی معصومانهی قریب به صد کودک فضا رو پر میکنه.
در تاریکروشنِ سینما هر از گاهی به چهرهی دخترکم سیر نگاه میکنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.
تجربهی فیلمدیدن با بچهها تجربهی ناب و روحبخشییه. اصن همنشینی و همبازی شدن با کودکان، نشاطآور و حیاتبخشه.
اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریتهای بیعمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسودهکننده داریم، صحبت میکردم؛ که ای رفیق! بیشتر با بچهت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلالشون این سرخوردهگیهای ناشی از سر و کله زدن با بیشعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…
25 دسامبر ، 2013 در ساعت 18:43
انصافا توي اين يك مورد هنگ كردم!!!
25 دسامبر ، 2013 در ساعت 19:01
درکت میکنم. :)