امام هادی (علیه‌السلام) از پدران بزرگوارشان (علیهم‌السلام) روایت کرده‌اند که امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فرمود:

«هرگاه که خداوند به بنده‌اش نعمتی عطا کند و او قلباً سپاس‌گزاری ورزد، مستحق ِ ازدیادِ نعمت خواهد شد پیش‌تر از آن‌که شُکرش را به زبان جاری سازد.»

 

 

 

الأمالی للشیخ الطوسی، جَمَاعَهٌ عَنْ أَبِی الْمُفَضَّلِ عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَیْدِ بْنِ یَاسِینَ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الثَّالِثِ عَنْ آبَائِهِ (ع) قَالَ:

قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (ع‏) :

 

«مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ نِعْمَهً فَشَکَرَهَا بِقَلْبِهِ إِلَّا اسْتَوْجَبَ الْمَزِیدَ فِیهَا قَبْلَ أَنْ یُظْهِرَ شُکْرَهَا عَلَى لِسَانِهِ.»

 

 


[بحار الأنوار، علامه محمدباقر مجلسی، دار إحیاء التراث العربی‏، بیروت، ج۶۸، ص۵۳]