امام هادی (علیهالسلام) از پدران بزرگوارشان (علیهمالسلام) روایت کردهاند که امیرالمؤمنین (علیهالسلام) فرمود:
«هرگاه که خداوند به بندهاش نعمتی عطا کند و او قلباً سپاسگزاری ورزد، مستحق ِ ازديادِ نعمت خواهد شد پیشتر از آنکه شُکرش را به زبان جاری سازد.»
الأمالي للشيخ الطوسي، جَمَاعَةٌ عَنْ أَبِي الْمُفَضَّلِ عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ يَاسِينَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الثَّالِثِ عَنْ آبَائِهِ (ع) قَالَ:
قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) :
«مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ نِعْمَةً فَشَكَرَهَا بِقَلْبِهِ إِلَّا اسْتَوْجَبَ الْمَزِيدَ فِيهَا قَبْلَ أَنْ يُظْهِرَ شُكْرَهَا عَلَى لِسَانِهِ.»
[بحار الأنوار، علامه محمدباقر مجلسی، دار إحياء التراث العربی، بیروت، ج68، ص53]
