“ناپلئون بناپارت در سال ۱۲۲۲ ق. در اردوگاه فین کن‌اشتاین واقع در لهستان، عهدنامه‌ای را با فرستادۀ ویژۀ فتحعلی شاه، محمدرضا قزوینی، منعقد کرد.

او در این عهدنامه ضمن تضمین استقلال ایران، تعهد کرد که ایران را در بازستاندن گرجستان یاری نماید و طرف ایرانی قرارداد نیز متعهد شد که کلیۀ روابط تجاری و سیاسی خود با انگلستان را قطع نماید و رعایای افغانی خود را به حمله به هندوستان ترغیب کند.

 

در اجرای این عهدنامه، ژنرال گاردان در مقام نمایندۀ ویژۀ ناپلئون در راس یک هیئت ۲۷ نفری به ایران آمد. آنان در تجدید سازمان ارتش ایران و طراحی کارخانۀ توپ‌ریزی در اصفهان و یک زرادخانه در تهران و تشکیل پیاده نظام جدید در تبریز فعالیت‌هایی را انجام دادند.

 

اندکی بعد با رفع اختلافات روسیه و فرانسه و انعقاد قرارداد تیلسیت بین آنان، فرانسه کلیۀ تعهدات خود را نسبت به ایران زیر پا گذاشت.

 

 

بعد از عهدشکنی فرانسویان نسبت به ایران، انگلیس از فرصت استفاده کرد و با اعزام نمایندۀ حیله‌گر و کارکشتۀ خود، سرهارفورد جونز به ایران و بستن عهدنامۀ مجمل، روابط دو کشور را دوباره رونق بخشید.”

 

 

 

 

[تاریخ معاصر ایران، دکتر موسی نجفی، دکتر موسی فقیه حقانی، نشر آرما، صص۴۸-۴۹]