هرچه می‌خورم باده، هرچه می‌کنم مستی

باز ای غم ِ جانکاه باز در دلم هستی

این جوانی ِ ما بود، تا چه زاید از پیری

این بلندیِ ما بود، خاک بر سر ِ پستی


 

 

 

 

عماد خراسانی