«ابوالعلای مرائی، واعظی بود مشهور و معروف به صفت سمعه و ریا موصوف. روزی بر سر منبر گفت: مردم مرا مرائی (ریا کار) گویند و حال آنکه در کمال صدق و اخلاصم و از شائبۀ ریا و سمعه خلاصم و همیشه در اخفای طاعات و ستر (پوشاندن) عبادات، میکوشم و خیرات و مبرّات خود را از جمیع ریاها میپوشم. دوش، صد رکعت نماز گزاردهام و امروزه روزه دارم و صد درم تصدّق کردهام و امشب و فردا نیز همین طاعات بهجا خواهم آورد و هر چه دارم در راه رضای خدای تعالی صدقه خواهم داد و آن را به هیچ احدی ظاهر نخواهم کرد و آن، میان من و خدای من است».
(«لطیفههای سیاسی، محمود حکیمی، نشر خرم، ص 140» به نقل از «مجلۀ صنوف، تیرماه 1371، ص 34»)
