روزی که قصد کردم فوتو بلاگی داشته باشم، تصور نمی‌کردم این‌قدر عکس‌بازی برام جدی بشه. گویا مشتری‌شو پیدا کرده.

وقتی تامبلر صافی(!) شد، خیلی تو ذوق‌م خورد. از کیلویی و بی‌حساب‌کتاب صافی شدن‌ش خیلی شاکی شدم. موندم ادامه بدم یا نه. و حالا حس خوبی دارم که رهاش نکردم.


تو این مدت سعی کردم کپی‌رایت رو رعایت کنم. یه وقتایی حتا غیر از یه امضا یا اسم مستعار، نشان دیگه‌ای از عکاس نداشتم. تو گوگل مدتی می‌گشتم تا بلکه لینکی پیدا کنمو رفرنس بدم. بعضی وقتا حتا اسم عکاس به زبان غیر انگلیسی نوشته شده بود؛ و لابد دیدید که از نقل همون هم نمی‌گذشتم. برام عجیب و سؤال‌برانگیزه وقتی متوجه می‌شم کسی با وجود اسم و لینکی که از عکاس گذاشتم، بعدش همون عکس رو جایی منتشر کرده و حال‌شو نداشته یا نخواسته که اسمی از عکاس بیاره. مگه درج کردن یه اسم چه وقت و توانی از آدم می‌گیره؟!

این پست رو به افتخار دو هزارمین عکس‌ش نوشتم. فوتو بلاگی که با مزمزه کردن شروع شد و حالا برام یه طعم جدی‌یه.