1- این آیه چه ربطی داره؟!!!
http://www.gharaati.ir/show.php?page=tafsir&numsooreh=2&numayeh=274

٢- همه‌مون خبر داریم از پس ِ چنین فرمایشاتِ ظاهرالصلاحی، چه اشرافیتی بر مدیریتِ کشور حاکم شد. سبکی از مدیریتِ تجملی که کارگزاران سازنده‌گی تو این کشور به نمایش گذاشتن، پشت‌وانه‌های تئوریک‌ش، چنین موضع‌گیری‌هایی بوده.

3- تو سیرۀ معصومینی که حاکم بودند، چنین گفتار، یا کرداری که بشه بر چنین گفتاری منطبق کرد، سراغ دارید؟ پیام‌بر اکرم یا امیرالمؤمنین یا امام مجتبا (سلام‌الله علیهم) چنین سیره‌ای داشتن؟ در فرمایشات سایر ِ معصومین یا فقها و علمای اعلام ِ شیعه هم‌چین طرز فکری رو سراغ دارید؟

4- پیدا نکردم چنین فرمایشاتی از هاشمی رفسنجانی، که تو زمان امام خمینی بیان کرده باشه. تا جایی که اطلاع دارم، اون موقع، خطبه‌ها و فرمایشات‌شون روی «عدالت اجتماعی» زوم بوده. برام سؤاله، مگه مدیران و مسؤولین چه «اظهار فقر و بی‌چاره‌گی و رفتار درویش‌مسلکانه»ای داشتن که چنین خطبه‌ای رو برانگیخته. چرا «لازم است تا جلوه‌هایی از تجمل در چهرۀ کشور و مسؤولین حاکمیتی رویت شود»؟

5- تا جایی که اطلاع دارم، منش ِ ره‌بر ِ انقلاب هم با این قسم فرمایشات، هم‌خوان نیست. چون وقت نداشتم، فقط یه جست‌وجوی سر پایی و ایکی ثانیه‌ای کردمو این چن فراز دست‌گیرم شد. قطعاً اگه ریز بشم و وقت صرف‌ش کنم، نمونه‌های تأمل‌برانگیزی خواهم یافت. اما فقط برای نمونه:

«…آفت بزرگ ما اشرافيگرى و تجمل‏‌پرستى است؛ فلان مسئول اگر اهل تجمل و اشرافيگرى باشد، مردم را به سمت اشرافيگرى و به سمت اسراف سوق خواهد داد.» (88/5/22)

«ساده‌‏زيستى – بخصوص در خود آقاى رئيس‏‌جمهور – خوب و برجسته است و چيز باارزشى است؛ در مسئولين هم – كما بيش؛ يك جايى كمتر، يك جايى بيشتر – بحمداللَّه هست. ساده‌زيستى چيز بسيار باارزشى است. ما اگر بخواهيم تجمل و اشرافيگرى و اسراف و زياده‏‌روى را – كه واقعاً بلاى بزرگى است – از جامعه‏‌مان ريشه‏‌كن كنيم، با حرف و گفتن نميشود؛ كه از يك طرف بگوئيم و از طرف ديگر مردم نگاه كنند و ببينند عملمان جور ديگر است! بايد عمل كنيم. عمل ما بايستى مؤيد و دليل و شاهد بر حرفهاى ما باشد تا اينكه اثر بكند. اين خوشبختانه هست. فاصله‏‌تان را با طبقات ضعيف كم كرده‏‌ايد و كم نگه داريد و هر چه كه ممكن است آن را كمتر كنيد.»(87/6/2)

«اولين توقع من اين است كه به مسئولين دولتى مى‏‌گويم خسته نشوند؛ اعتماد به خدا را از دست ندهند؛ به خدا اعتماد كنند و به اين مردم اعتماد كنند؛ زىّ مردمى خودشان را حفظ كنند؛ در دام تجمل‏گرايى‏‌هايى كه افرادى مى‏‌افتند، نيفتند…» (86/1/1)

«عزيزان من، يكى از شعارهاى ما قبل از پيروزى انقلاب – نه شعارهاى انقلاب، شعارهاى دوستانه‏‌ى خودمان در مجموعه‏‌ى رفاقتى و مجموعه‏‌هايى كه با هم بوديم، با هم فكر مى‌‏كرديم و كار و مبارزه مى‏كرديم – «ساده زيستى» بود؛ زندگى ساده و كمتر بهره بردن از جلوه‏‌هاى دنيا! بعد كه انقلاب، پيروز شد، سعى كرديم باز هم همين روش، همين شعار و همين مبنا را دنبال كنيم.
امام بزرگوار ما خودش مظهر همين معنا بود؛ آدمى بود كه تعيّنات دنيوى، حقيقتاً برايش ارزش نداشت. آدم اين را در آن مرد معنوى و بزرگوار مى‌‏ديد كه تعيّنات، تعلّقات و تكلّفات دنيوى، اصلاً براى خودش ارزش نداشت! شما كه بحمداللَّه روشنفكر و آگاه و فهميده هستيد، احتياج نمى‌‏بينم كه اينها را توضيح بدهم. اين كه دارم مى‏‌گويم، منظورم بهره‌‏مندى شخصى است؛ معنايش اين نيست كه كشور، كار آبادانى و عمران نكند و دنيا را آباد نكند. اينها هميشه، تخليه‏‌ها و شبهه‌‏افكني‌هاى مخالفين اسلام بوده، مى‏‌گفتند كه اسلام با دنيا مخالف است؛ يعنى دنيا را آباد نكنيم!
نه، آن دنيايى كه گفته مى‌‏شود، دنياى شخصى است؛ يعنى خود شما دنبال تكيّف زندگى دنيايى نباشيد و زندگى را ساده بگذرانيد. معنايش اين است. اميرالمؤمنين (عليه‏‌السّلام)، شخصاً زاهدانه‏‌ترين زندگي‌ها را داشت؛ اما در عين حال، مرتب هم كار مى‏‌كرد، مزرعه را آباد و چاه آب، جارى مى‏‌كرد، جهاد مى‌‏كرد و كشور را اداره مى‏‌كرد، حكومت به آن عظمت را رياست مى‏‌كرد، سياستگذارى و سياستمدارى مى‏‌كرد.
غرض و مراد ما، دل سپردن به دنياست كه البته مقدار زيادى از مشكلات ما ناشى از اين مسأله است! منِ مسؤول دولتى و حكومتى، يا من روحانى، بايد مواظب باشم – بخصوص ما دو صنف، خصوصيتى داريم – يك وقت گفتند: «واى به حال آن كسانى‌ ‏كه هر دو هستند؛ هم مسؤول حكومتى، هم روحانى – اينها مشكلشان بيشتر و تكليفشان سنگينتر است! توقع مردم، بجا و بحق از آنها بيشتر است؛ خداى متعال هم آنها را بيشتر مورد سؤال قرار خواهد داد، چون اثر عملشان هم بيشتر است.
ما بايد بيشتر مواظب باشيم، ديگران هم بايد مواظب باشند، شما هم كه دانشجوييد، يا استاديد، بايد مواظب باشيد، شما هم كه رئيسيد، بايد مواظب باشيد؛ همه بايد مواظب باشند كه به دام تكلّفات و تعيّنات زندگى نيفتند و در اشرافيگرى و اينها غرق نشوند. زينت دنيا را به قدرى كه خداى متعال قرار داده و مباح است، براى همه كس بخواهند.» (77/12/15)

6- دارم فکر می‌کنم لابد عثمان و معاویه و سایر خلفای اموی و عباسی و… برای چنان اشرافیتی که به راه انداخته بودند و برای فاصله‌ای که از زنده‌گی ِ معمولی ِ مردم گرفته بودند و تناقضات‌شون با سیرۀ نبوی، توجیهاتی ظاهرالصلاح و عوام‌پسند تراشیده بودند. جای تحقیق و بررسی داره.