«در بولتن سرّی ساواک به تاریخ ۵۶/۱۱/۱۷ آمده است:


آیت‌الله شریعتمداری مردی است باهوش و زیرک، موقع‌شناس، قادر به بهره‌برداری از شرایط مناسب و توجیه و تطبیق وضع خود با شرایط نامناسب…

او برخلاف خمینی، مردی میانه‌رو و کاملاً حسابگر است و همواره با توجه به شرایط، حد اعتدالی در گفتار و اعمال او قابل مشاهده است. به علاوه  وی مردی جاه‌طلب است که از دست یافتن به شهرت بیشتر، رضایت خاطر به دست می‌آورد و طبعاً این خصوصیت او همراه با مقدار زیادی عوام‌فریبی نیز هست…

شریعتمداری در باطن با خمینی موافق نیست، دلیل این مخالفت هم بیشتر جنبۀ شخصی و رقابت‌های صنفی و مرجعیت و امثال آن را دارد تا اعتقاد به اصول ملی و مذهبی. از دی ماه ۱۳۵۶  وی به اقداماتی دست زده که در غایت به نفع خمینی بوده است…  دلیل آن هم ترسی است که شریعتمداری از عوامل خمینی دارد و نگران تکفیر و منزوی شدن خود از سوی آنها می‌باشد و ثانیاً استفاده از فرصت به نفع تأمین مقاصد خود و رسیدن به مرتبت اجتماعی و اعلمیت مذهبی می‌باشد.»



[«حزب خلق مسلمان ایران از ظهور تا سقوط، ج۱، اصغر حیدری، انتشارات کیهان، صص۲۴-۲۵»  به نقل از: «آرشیو مرکز اسناد انقلاب اسلامی، پروندۀ امام خمینی، صص۷۰-۷۹»]