مدتی‌یه دربارۀ «حفظ نظام اسلامی» خردک‌خردک مطالعه می‌کنم. موضوع حفظ نظام از دیدگاه امام خمینی(رضوان‌الله علیه) هم این‌قدر جای کار داره که حالاحالاها وقت‌مو می‌گیره؛ که به وقت‌ش نوشتۀ مفصلی درباره‌ش خواهم نوشت؛ اما عجالتاً تو بیانات امام به مطلبی برخوردم که هضم‌ش هنوز برام سنگینه. فکرمو مشغول کرده:



“… امروز ما مواجه با همۀ قدرتها هستیم و آنها در خارج و داخل دارند طرح‌‏ریزى مى‌‏کنند؛ براى اینکه این انقلاب را بشکنند و این نهضت اسلامى و جمهورى اسلامى را شکست بدهند و نابود کنند. و این یک تکلیف الهى است براى همه که اهمّ تکلیفهایى است که خدا دارد؛ یعنى حفظ جمهورى اسلامى از حفظ یک نفر -و لو امام عصر باشد- اهمیتش بیشتر است؛ براى اینکه امام عصر هم خودش را فدا مى‏‌کند براى اسلام. همۀ انبیا از صدر عالَم تا حالا که آمدند، براى کلمۀ حق و براى دین خدا مجاهده کردند و خودشان را فدا کردند.

پیامبر اکرم آن همه مشقات را کشید و اهل بیت معظّم او آن همه زحمات را متکفّل شدند و جانبازى‏‌ها را کردند؛ همه براى حفظ اسلام است. اسلام، یک ودیعۀ الهى است پیش ملتها که این ودیعۀ الهى براى تربیت خود افراد و براى خدمت به خود افراد هست و حفظ این بر همه کس واجب عینى است؛ یعنى، همه مکلف هستیم حفظ کنیم تا آن وقتى که یک عده‌‏اى قائم بشوند براى حفظ او، که آن وقت تکلیف از دیگران برداشته مى‏‌شود.” [صحیفۀ امام، ج۱۵، ص۳۶۵، ۱۳۶۰/۸/۲۵]




در این باره:

حفظ نظام (۱)