مدتییه دربارۀ «حفظ نظام اسلامی» خردکخردک مطالعه میکنم. موضوع حفظ نظام از دیدگاه امام خمینی(رضوانالله علیه) هم اینقدر جای کار داره که حالاحالاها وقتمو میگیره؛ که به وقتش نوشتۀ مفصلی دربارهش خواهم نوشت؛ اما عجالتاً تو بیانات امام به مطلبی برخوردم که هضمش هنوز برام سنگینه. فکرمو مشغول کرده:
“… امروز ما مواجه با همۀ قدرتها هستيم و آنها در خارج و داخل دارند طرحريزى مىكنند؛ براى اينكه اين انقلاب را بشكنند و اين نهضت اسلامى و جمهورى اسلامى را شكست بدهند و نابود كنند. و اين يک تكليف الهى است براى همه كه اهمّ تكليفهايى است كه خدا دارد؛ يعنى حفظ جمهورى اسلامى از حفظ يک نفر -و لو امام عصر باشد- اهميتش بيشتر است؛ براى اينكه امام عصر هم خودش را فدا مىكند براى اسلام. همۀ انبيا از صدر عالَم تا حالا كه آمدند، براى كلمۀ حق و براى دين خدا مجاهده كردند و خودشان را فدا كردند.
پيامبر اكرم آن همه مشقات را كشيد و اهل بيت معظّم او آن همه زحمات را متكفّل شدند و جانبازىها را كردند؛ همه براى حفظ اسلام است. اسلام، يک وديعۀ الهى است پيش ملتها كه اين وديعۀ الهى براى تربيت خود افراد و براى خدمت به خود افراد هست و حفظ اين بر همه كس واجب عينى است؛ يعنى، همه مكلف هستيم حفظ كنيم تا آن وقتى كه يک عدهاى قائم بشوند براى حفظ او، كه آن وقت تكليف از ديگران برداشته مىشود.” [صحیفۀ امام، ج15، ص365، 1360/8/25]
در این باره:
حفظ نظام (1)
