“انتفاضۀ شعبانیۀ مردم عراق در سال 1991 میلادی (1370 شمسی، چند روز پس از شکست رژیم صدام در جنگ کویت آغاز شد. ملتِ عراق در کردستان و جنوبِ این کشو، اقدام به قیام بر علیه رژیم مرکزی صدام کردند.

شیعیان به سرعت استان‌های عراق را یکی پس از دیگری به تصرف خود در آوردند و برخی شهرها از قبیل کرکوک نیز به دست مردم افتاد و رژیم بعث در آستانۀ سقوط قرار گرفت.


سیاستمداران آمریکا که از به قدرت رسیدنِ شیعیان نگران بودند، به رژیم صدام اجازه دادند تا از بالگردهایش در مناطق پرواز ممنوع استفاده کند، این مسأله به مثابه چراغ سبزی برای سرکوبی گستردۀ شیعیان بود.

ارتش صدام به سرعت بالگردها را به کمک تانک‌های خود آورد و از زمین و هوا شیعیان را سرکوب کرد. منافقین نیز به کمک صدام آمدند و تعداد زیادی از مردم توسط منافقین قتل‌عام شدند.

در انتفاضۀ شعبانیه، ده‌ها هزار شیعه در بیابان‌ها، شهرها و زندان‌های عراق به شهادت رسیدند. پس از سرکوب قیام انتفاضه، که بخش اعظم آن با جنایت‌های منافقین صورت گرفته بود، صدام از سرکردۀ منافقین به عنوان نجات‌دهندۀ خود یاد کرد…

17شعبان، روز آغاز انتفاضه، به عنوان «روز مقاومت» در عراق انتخاب شده است.””




[راهنمای مصوّر سفر زیارتی عراق، احمد علوی، نشر معروف، ص251]