“… روایتی از یکی از امامان معصوم(ع) در کتاب «بحارالانوار» در باب «بدا» نقل شده است، ابوحمزۀ ثمالی چنین می‌گوید:

 

«به ابی‌جعفر(ع) عرض کردم که حضرت علی(ع) می‌فرموده است: «پس از هفتاد سال بلا، امّت اسلام به آسایش خواهد رسید» و اکنون هفتاد سال گذشته و ما روی آسایش را ندیده‌ایم، ابوجعفر(ع) فرمود: ای ثابت! خداوند مدّت این امر را هفتاد سال قرار داده بود ولی چون امام حسین(ع) کشته شد خشم خدا نسبت به مردم زمین بالا گرفت و آن را تا صد و چهل سال به تأخیر انداخت، و از آن‌جا که شما سخنان ما را افشا کردید و نقاب از چهرۀ اسرار ما برگرفتید خداوند این مدّت را نیز به تعویق انداخت و دیگر وقت مشخّصی را برای ما تعیین نکرد، خداوند آنچه را بخواهد محو می‌کند و آنچه را اراده کند پابرجا می‌گرداند و لوح محفوظ نزد اوست. ابوحمزه می‌گوید: همین سخن را به ابی‌عبدالله(ع) عرض کردم. فرمود: همین‌طور است.»

 

 

… از آن‌جا که افراد مکتبی در آن شرایط سخنان امام موسی‌بن جعفر(ع) را برای یکدیگر نقل می‌کردند، مسأله بدان‌جا رسید که اسرار جنبش فاش شد و خبر آن به حکومت رسید، حاکمیّت نیز گروهی از مکتبیها و امام(ع) را به زندان انداخت و پس از آن به قتل امام دست یازید.

 


روایت دیگری نیز دربارۀ زندگی امام موسی‌بن جعفر(ع) هست که چنین می‌گوید:

 

خداوند سبحان، موسی‌بن جعفر(ع) را بین دو امر مختار کرد: یکی آن که خطای افراد مکتبی را تحمّل کند و خود به زندان بیفتد و دیگر آن که مکتبیها خود بهای اشتباه خویش را بپردازند و در این صورت هفتاد هزار نفر از آنها پس از اندک مدّتی به قتل می‌رسیدند.

این هفتاد هزار نفر از عناصر مکتبی بودند که با شمشیر مقامات بنی‌العبّاس به قتل می‌رسیدند و این حادثۀ ناگواری بود. ولی امام خود را فدای پیروانش کرد و ما این عمل را نشانگر میزان محبّت امام نسبت به پیروان خود و جانبازی حضرت در راه خدا و پیروان خویش و ادامۀ رسالت ایشان تلقّی می‌کنیم…

 

وقتی از خلال این روایت به داستان زندگی حضرت نظر می‌افکنیم، ناگزیر تعظیم و تجلیل دربارۀ این امام همۀ وجود ما را در بر می‌گیرد، ولی می‌توان از دیدگاه دیگری نیز به زندگی امام موسی‌بن جعفر(ع) و داستان مذکور نگریست و دریافت که زندگی امام، حیاتی سیاسی بوده است و این امکان برای افراد مکتبی وجود داشته است که با شمشیر قیام کنند، ولی آنها بدین سبب به چنین عملی اقدام نکردند و آموزشهای خود را به اجرا در نیاوردند زیرا که موقعیّت، اقتضای به دست گرفتن حکومت را نداشت و باید نتایج و پیآمدهای افشای اسرار جنبش را تحمّل می‌کردند.

 

این بود گوشه‌هایی از زندگی امام موسی‌بن جعفر(ع)، جانشین پدرش امام صادق(ع).”

 


[امامان شیعه(ع) و جنبشهای مکتبی، علامه محمدتقی مدرسی، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، صص۱۹۸-۲۰۰]

 

 

 

هم‌چون‌این:

انسانِ ۲۵۰ ساله؛ فصل پنج‌م؛ امام حسن(سلام‌الله علیه) (۳)