“… محمّد بن حنفیه و حسن‌بن حسن(ع) (فرزند امام حسن(ع)) و فرزندان عبّاس همگی با امام زین‌العابدین(ع) کشمکش داشتند، ولی از طرفی تمامی آنها بر این اعتقاد بودند که امام زین‌العابدین(ع) از همه برتر و برای تصدّی حکومت، از همۀ آنها نیرومندتر است. در این‌جا این سؤال پیش می‌آید: چرا همۀ این افراد با یکدیگر اختلاف داشتند؟

این اختلافها درجۀ کشمکش این اشخاص مکتبی را نشان می‌دهد، در صورتی که اگر ایشان امام خودبخوبی می‌شناختند دیگر محمّد بن حنفیه یا حسن فرزند امام حسن(ع) یا علی‌بن عبدالله پسر عبّاس که همگی هاشمی بودند، دیگر نمی‌توانستند به خود این جرأت را بدهند که با رهبری و امامت حضرت زین‌العابدین(ع) به مقابله برخیزند، ولی آنها عملاً در مقابل رهبری امام(ع) ایستادند و این خود نمایانگر میزان اختلاف در اندیشۀ حاکم بر انقلابیان است…”

 


[امامان شیعه(ع) و جنبشهای مکتبی، علامه محمدتقی مدرسی، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، ص77]

 

 

 

از هم‌این کتاب:

(+) مردم کوفه چه کسانی بودند؟

(+) آیا تناقضی در جنبش‌های مکتبی به چشم می‌خورد؟

(+) “زندگی امام [کاظم سلام‌الله علیه] حیاتی سیاسی بود و این امکان برای افراد مکتبی وجود داشت که با شمشیر قیام کنند، ولی آنها اقدام نکردند و جنبش فاش شد”

(+) زید بن علی (۴): ماجرای قیام زید بن علی (سلام‌الله علیهما)

(+) “ائمّه(سلام‌الله‌علیهم) به دلیل شرایط نمی‌خواستند مستقیماً در قیامهای مسلّحانۀ امّت شرکت کنند؛ امّا…”

(+) امام زین‌العابدین(سلام‌الله علیه) و تربیتِ نیروهای مکتبی