“طرح کودتا شامل سه مرحله بود:

مرحلۀ اول، ترکیبی از دوازده ساعت حملۀ هوایی به اهداف نظامی، راهبردی، دولتی و مراکز اسکان یا وابسته به روحانیون در تهران و پنج شهر دیگر بود که با 24 پرواز در ارتفاع پایین و شکستن دیوار صوتی در تهران، مشهد و قم همراه می‌شد.

مرحلۀ دوم، اعزام سریع 9 رستۀ پیاده به موقعیت‌های تاکتیکی نظیر رادیو تلویزیون، مجلس، قرارگاه‌های سپاه پاسداران و دستۀ آخر بازار بزرگ تهران بود.

مرحلۀ سوم، که جاه‌طلبانه‌ترین قسمت طرح را شامل می‌شد، عبارت بود از قطع کلیۀ ارتباطات شهر تهران با سایر مناطق کشور که می‌بایست توسط پنجاه هزار نفر از مردان جنگی اجیر شدۀ بلوچ، کرد و ترک و تحت رهبری ملی با مدلی ناشناخته صورت می‌گرفت.

بدین منظور پایگاه هوایی شهید نوژه در 60 کیلومتری شهر همدان به عنوان مبدأ و محور کودتا انتخاب شد که هم دارای هواپیماهای کافی بود و هم به تهران نزدیک بود و عناصر مستعد و قابل جذبی نیز برای کودتاگران داشت.

برخی از کودتاچیان نظیر تیمسار محققی، تیمسار سعید مهدیون، سروان حمید نعمتی، سروان ایرج ایران‌نژاد نیز در گذشته در آن پایگاه مشغول به خدمت بودند و از این جهت با این پایگاه و شاغلان در آن آشنایی داشتند.

بر اساس این طرح قرار بود دوازده تیم مرکب از صد نفر از کلاه‌سبزهای تیپ 23 نوهد، سیصد تا چهارصد نفر از فریب‌خوردگان ایل بختیاری و دوازده نفر راهنما از داخل پایگاه به فرماندهی سرگرد کوروش آذرتاش (فرمانده تیپ 23 نوهدپیش از انقلاب) جهت تصرف پایگاه نوژه وارد عمل شوند.

طبق هماهنگی‌های قبلی صورت گرفته بین بغداد و ستاد پاریس، در روز 18 تیر 1359 مناطقی از نوار مرزی ایران مورد تهاجم هوایی و زمینی عراق قرار می‌گرفت و متعاقب آن آزیر قرمز در این پایگاه به صدا در می‌آمد و هم‌زمان اولین اسکادران هوایی شامل شانزده فروند هواپیماهای مسلح که ظاهراً برای تلافی حملات عراق، اما در عمل برای هدف قرار دادن اهدافی چون بیت امام خمینی در جماران، نخست‌وزیری، ستاد مرکزی سپاه پاسداران، ستاد مرکزی کمیته‌های انقلاب و کمیتۀ منطقۀ 4 و کاخ سعدآباد و پادگان‌های لویزان، ولی‌عصر(عج)، امام حسین(ع)، و خلیج (شهید بهشتی) و همچنین فرودگاه مهرآباد و صدا و سیما  به پرواز در آمده و ضمن هدف قراردادن اهداف تعیین شده، در جهت ایجاد ارعاب و وحشت عمومی و اعلام حکومت نظامی، اقدام به شکستن دیوار صوتی بر فراز تهران می‌کردند.

از آنجا که بمباران بیت امام  مرکز ثقل کودتا را تشکیل می‌داد، سه فروند هواپیما با ماهرترین خلبانان که در مجموع مجهز به چهار بمب 750 پوندی، چهار بمب خوشه‌ای (هر کدام شامل 650 بمب تأخیری) و دو عدد موشک ماوریک بودند، برای ترور رهبر انقلاب در نظر گرفته شده بود.

پس از تحقق این اهداف، واحدهای زمینی و زرهی کودتا می‌بایست به اشغال صدا و سیما، فرودگاه مهرآباد، ستاد مشترک ارتش و ستاد نیروی دریایی و پادگان‌های حر، قصر، جمشیدیه و زندان اوین اقدام می‌کردند و در سایر استان‌ها نیز اقداماتی مشابه آنچه در تهران اتفاق می‌افتاد برنامه‌ریزی شده بود.

در صورت پیروزی کودتا و با اعلام سه روز حکومت نظامی و با ترفند ارعاب و فریب مردم از طریق تأیید کودتا به وسلیۀ روحانیونِ همراه با کودتا و باج‌دهی به مدافعان انقلاب، در نهایت با دستگیری حدود هفتاد تن از شخصیت‌های برجستۀ مذهبی و سیاسی انقلاب، قدرت به وسیلۀ نظامیان مهار می‌شد و بختیار زمام امور کشور را به مدت دو سال در دست می‌گرفت.

دو ماه بعد، سازمان نقاب در اطلاعیه‌ای مسئولیت اقدام به کودتای 18 تیر 1359 را پذیرفت.

حامد الجبوری یکی از وزیران صدام در خصوص تضعیف ارتش پس از کودتای شبکۀ نقاب در شبکۀ الجزیره می‌گوید: «جورج براون، وزیر امور خارجۀ انگلیس در زمان حزب کارگر، شاهپور بختیار و تیمسار اویسی در جلسه‌ای این پیام را به صدام دادند که اکنون بهترین وقت برای حمله به ایران است… چرا که ایران در آستانۀ فروپاشی است و ارتش متلاشی شده و نیروی هوایی این کشور به علت اعدام افسرانش زمین‌گیر شده است. همۀ آنها به گونه‌ای صحبت می‌کردند که گویا عملیات نظامی در ایران صرفاً تفریح است و همین مسئله صدام را به آغاز جنگ با ایران تشویق کرد.»”

[جنگ به روایت فرمانده: درس‌گفتارهای جنگ، دکتر محسن رضایی میرقائد، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، صص33-34، پاورقی]

هم‌چون‌این:

کودتای شبکۀ نقاب (۱)

شریعتمداری و کودتای نوژه (۱)