آیت‌الله محمد مؤمن:


“بعد از خواندن منظومه، ابتدا قسمت الهیات شفا را نزد مرحوم علامه طباطبایی خواندم که البته تلمذ ما در نزد آن مرحوم نیز داستانی دارد. در سال اول که خدمت ایشان کتاب شفا را خواندیم، زمان مرحوم آیت‌الله آقای بروجردی بود.

مرحوم علامه قبل از فوت مرحوم آیت‌الله بروجردی -شاید در سال ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹- درس اسفار را شروع کردند که ما توفیق شرکت در آن را نداشتیم. در آن ایام بعضی از علمای نجف با خواندن فلسفه و تدریس آن مخالف بودند. ظاهراً مرحوم آقای بروجردی از علامه طباطبایی خواسته بودند که به همین اعتبار، درس فلسفه‌ی خود را تعطیل کنند که همین‌طور هم شد.

 

البته شخص مرحوم آیت‌الله بروجردی با فلسفه عنادی نداشتند و تنها به تبعیت از برخی علمای نجف، خواهان این تعطیلی شده بودند.

نقل می‌کردند و بنده هم شنیدم که یکی از علما و مراجع نجف به نام آقا سید ابراهیم مشهور به آقامیرزا اصطهبانی، فلسفه را تحریم کرده و حتی حوزه‌ی قم را مورد نکوهش تند قرار داده است که چرا در آن مبادرت به خواندن و تدریس فلسفه می‌شود…

 

به هر حال مرحوم علامه پس از تعطیلی درس فلسفه، تدریس الهیات شفا را شروع کردند و بنده به همراه حدود بیست تن دیگر در این درس شرکت می‌کردیم. از دوستانی که در این درس شرکت می‌کردند، می‌توانم به حضرات آیات: جوادی آملی، محفوظی، انصاری شیرازی و امینی اشاره کنم.

این درس دو سال به طول انجامید و کتاب شفا تا آخر الهیات به مدت دو سال خوانده شد. سال بعد از آن که مرحوم آیت‌الله بروجردی هم در قید حیات نبودند، مرحوم علامه تدریس اسفار را شروع کردند. حدود پنج سال در مسجد سلماسی درس فرمودند و بعد درس ایشان به مسجد فاطمیه منتقل شد…”

 

 

[خاطرات آیت‌الله محمد مؤمن، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، صص۴۹-۵۱]

 

 

 

هم‌چون‌این:

(+) خاطرات مرحوم دوانی از دروس فلسفۀ حوزه

(+) نامۀ برخی شاگردان علامه طباطبایی در حمایت از ایشان