“امام زین‌العابدین(ع) یکباره هزار برده خریداری می‌کرد و در خلال یک سال به تربیت ایشان همت می‌گماشت و سپس آنها را آزاد و در جامعه رهایشان می‌ساخت تا عدالت و آزادی را دریابند و برای آن ایثار کنند. امام در تربیت و پرورش نسل جنبش مکتبی می‌کوشید و تنها به انقلاب سیاسی نمی‌اندیشید بلکه انقلابی مورد نظر امام بود که تمام سطوح و طبقات را در بر می‌گرفت.

 

… جنبش مکتبی به هرمی می‌ماند که امام در رأس این هرم قرار دارد و قاعده‌های این هرم از گروههایی تشکیل شده است که مشغول فعالیتهای مختلفی هستند و تمام نیازهای جامعه را برمی‌آورند. فقه، علوم، سیاست و انقلاب تماماً مورد نیاز امت بوده است و امام زین‌العابدین(ع) برای هر رکن، گروهی مناسب آماده می‌کرد که بتواند وظایفی را که به آن گروه محول شده است انجام دهد. این نهایت نیروی یک رهبر است زیرا این رهبر توانست یکی را برای فعالیتهای سرّی و دیگری را برای جنبشهای علنی و سومی را در زهد و تقوا و… تربیت کند.”

 


[امامان شیعه(ع) و جنبشهای مکتبی، علامه محمدتقی مدرسی، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، صص ۵۱ و ۵۳]