“… [آیت‌الله‌العظمی بروجردی] آن‌گاه فرمودند: خیلی‌ها به من ایراد می‌گیرند که چرا دست به کار نوی نمی‌زنم یا در سیاست دخالت نمی‌کنم. واقع این است که از وقتی در نجف اشرف دیدم استادم آخوند خراسانی و مرحوم نائینی در امر مشروطه دخالت کردند و آن طور شد که همه می‌دانیم، حساسیت خاصی نسبت به این قبیل امور پیدا کرده‌ام، به طوری که در موقع تصمیم‌گیری برای اقدام به این کارها دچار وسوسه و دو دلی می‌شوم، و گاهی هم بلافاصله بعد از دستور پشیمان شده و تغییر رأی می‌دهم.

چون ما درست وارد اوضاع نیستیم. می‌ترسم ما را فریب دهند و منظوری که داریم درست انجام نگیرد و باعث پشیمانی شود و احیاناً لطمه به دین و حیثیت اسلامی وارد کنند. مخصوصاً در این سن و سال که نمی‌توانم درست به این قبیل کارها برسم، و در اطراف آن فکر کنم.”

 

 

[مفاخر اسلام، علی دوانی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ج۱۲، ص۳۲۴]

 

 

 

هم‌چون‌این:

(+) آیت‌الله بروجردی از فرجام دخالت استادان‌شان در نهضت مشروطه متأثر بودند

آیت‌الله بروجردی و ولایت فقیه (۲(۱)